Roztwór haloperidolu, biały lub poza białym krystalicznym proszkiem, nazwa chemiczna: 1- (4-fluorofenylo) -4- [4- (4-chlorofenylo) -4-hydroksy-1-piperidylo]-butanon, wzór chemiczny: C21H23CLFNO2, jest typowym lekiem przeciwpsychotycznym, skutecznym antagonistą Dopaminy Dop2 i tranquilizerem haoperidolu (haoperidol w proszkowaniu proszkowym. API jest dostarczany przez naszą firmę). Jest łatwo rozpuszczalny w chloroformu, metanolu, acetonu, benzenie i kwasie rozcieńczonym, o rozpuszczalności 1,4 mg/100 ml w wodzie i może tworzyć roztwór haloperidolu. Średnia toksyczność, cieniowanie, zapieczętowane przechowywanie.

|
Formuła chemiczna |
C21H23clfno2 |
|
Dokładna masa |
375 |
|
Masa cząsteczkowa |
376 |
|
m/z |
375 (100.0%), 377 (32.0%), 376 (22.7%), 378 (7.3%), 377 (2.5%) |
|
Analiza elementarna |
C, 67.11; H, 6.17; CL, 9.43; F, 5.05; N, 3,73; O, 8.51 |
|
Morfologiczny |
proszek |
|
Kolor |
biały |
|
Punktem topnienia |
152 stopnia |
|
Punkt wrzenia |
529,0 ± 50,0 stopni (przewidywane) |
|
Warunki przechowywania |
2-8 stopnia c |
|
alkohol rozpuszczalności |
rozpuszczalne 40 części rozpuszczalnika |
|
Współczynnik kwasowości (PKA) |
8.3 (na 25 stopnie) |
|
Punkt flash |
9 stopni |
|
Rozpuszczalność H2O |
2,058 mg / L (22,5 OC) |


Syntetyczna metodaRoztwór haloperidolu, obejmuje następujące kroki:
Zapewnienie 4 (4-chlorofenylo) 4-piperydynolu, a czystość 4 (4-chlorofenylo) 4-piperydynolu jest większa niż 99%; Zapewnienie butanonu 4-chloro-1 (4-fluorofenylo), w którym czystość 4-chloro-1 (4-fluorofenylo) butanonu jest większa niż 99%.
Butanon 4-chloro-1 (4-fluorofenylo), podstawowa substancja i katalizator są mieszane w celu przeprowadzenia pierwszej reakcji podstawienia w celu uzyskania surowego produktu.
Surowy produkt zmieszano z organicznym rozpuszczalnikiem, pod chłodem ogniwowym i krystalizowano kolejno w celu uzyskania haloperidolu. Droperidol przygotowany zgodnie z metodą przygotowania dostarczoną przez wynalazek ma wysoką wydajność i czystość.
Haloperindol, jako ważna substancja chemiczna, był głęboko zbadany przez naukowców w celu zbadania drogi syntezy. Najczęstsze metody syntezy laboratoryjnej obejmują obecnie następujące dwa:
Metoda 1: Synteza kwasu barbiturowego
Krok 1: Przygotuj kwas 2-amino-5-bromofenylooctowy:
Alkohol 2-amino-5-bromofenylowy reaguje się z dwutlenkiem siarki w celu wytworzenia kwasu octowego 2-amino-5-bromofenylowego. Ta reakcja wymaga zastosowania warunków alkalicznych (takich jak sód lub potas) i odpowiednich rozpuszczalników (takich jak etanol lub acetonitryl).
Formuła reakcji: c7H8BRNO+SO2 → C8H8Brno2
Krok 2: Przygotowanie 1- (3-chloropropylo) -4- (2-amino-5-bromofenylo) piperydyny:
Reakcję kwasu 2-amino-5-bromofenylooctowego z 1- (3-chloropropylo) -4-piperydonu przeprowadzono w warunkach alkalicznych. Ta reakcja wytwarza 1- (3-chloropropylo) -4- (2-amino-5-bromofenylo) piperydynę. Ten krok może wymagać zastosowania odpowiednich rozpuszczalników i katalizatorów.
Formuła reakcji: c8H8Brno2+1- (3-chloropropyl) -4-piperidone → 1- (3-chloropropylo) -4- (2-amino-5-bromofenylo) piperydyna
Krok 3: Przygotuj haloperindol:
W warunkach alkalicznych 1- (3-chloropropylo) -4- (2-amino-5-bromofenylo) piperydyna reaguje z utleniaczem (takim jak bisulfate potasu) w celu wytworzenia haloperidolu.
Wzór reakcji: 1- (3-chloropropylo) -4- (2-amino-5-bromofenylo) piperydyna+utleniacz → C21H23Clfno2

Metoda 2: Synteza anizolu:
Krok 1: Przygotuj anizol 2-bromoacetylu
Anizol reaguje się z kwasem bromooctowym z wytworzeniem anizolu 2-bromoacetylu poprzez estryfikację. Ta reakcja jest zwykle przeprowadzana w warunkach alkalicznych, przy użyciu węglanu potasu lub węglanu sodu jako katalizatora.
Formuła reakcji: c7H8O+C2H3Bro2→ anisol 2-bromoacetylu
Krok 2: Przygotowanie 4- (1-fenyloetylo) -1,2,3,6-tetrahydropiperydyny
Anizol 2-bromoacetylu reaguje się z p-nitrosobenzenem w celu wytworzenia 4- (1-fenyloetylo) -1,2,3,6-tetrahydropiperydyny. Ta reakcja musi zastosować odpowiednie warunki elektrofilowej aromatycznej reakcji podstawienia i postępować w świetle.
Wzór reakcji: anisol 2-bromoacetylu+p-nitrosobenzen → 4- (1-fenyloetylo) -1,2,3,6-tetrahydropiperydyna
Krok 3: PrzygotujRoztwór haloperidolu,
4- (1-fenyloetylo) -1,2,3,6-tetrahydropiperydyna reaguje z estrem azotanu butylu w celu wygenerowania haloperidolu.
Wzór reakcji: 4- (1-fenyloetylo) -1,2,3,6-tetrahydropiperydyna+ester azotanu butylu → C21H23Clfno2
Należy zauważyć, że metody te opisują jedynie zaangażowany etap syntezy haloperidolu i nie zapewniają konkretnych szczegółowych kroków i formuł reakcji chemicznej. Podczas pracy w laboratorium postępuj zgodnie z procedurami operacyjnymi bezpieczeństwa i noś odpowiedni sprzęt ochronny. Jednocześnie używaj odczynników i rozpuszczalników o dużej czystości oraz upewnij się, że pojemnik na reakcję jest czysty i suchy. Ponadto podczas procesu eksperymentalnego może być konieczne dostosowanie stosunku molowego reagentów, temperatury reakcji i czasu reakcji w celu uzyskania najlepszej wydajności i czystości

Roztwór haloperidolu,Roztwór haloperidolu (w tym forma wstrzyknięcia) jest klasycznym lekiem przeciwpsychotycznym butyrylfenylu. Od czasu pojawienia się w latach pięćdziesiątych odegrał ważną rolę w dziedzinie psychiatrii i neuronauki.
Podstawowe objawy schizofrenii obejmują pozytywne objawy (takie jak halucynacje, złudzenia i zaburzenia myślenia) i objawy negatywne (takie jak apatia emocjonalna i wycofanie społeczne). Roztwór haloperidolu ma znaczący wpływ terapeutyczny na pozytywne objawy, szczególnie u pacjentów w fazie ostrej. Jego mechanizm działania polega głównie na blokowaniu receptorów dopaminy D2 w układzie limbicznym śródmózgowia, zmniejszając nadprodukcję dopaminergiczną, a tym samym łagodzenie halucynacji i złudzeń. Badania kliniczne wykazały, że w leczeniu ostrej schizofrenii haloperidolu około 70% pacjentów doświadcza znacznej poprawy pozytywnych objawów w ciągu 2-4 tygodni. Chociaż bezpośrednia skuteczność haloperidolu w objawach negatywnych jest ograniczona, kontrolowanie pozytywnych objawów podczas fazy ostrej może powodować warunki do późniejszego kompleksowego leczenia negatywnych objawów, takich jak terapia poznawczo-behawioralna i trening umiejętności społecznych. Ponadto haloperidol w niskiej dawce w połączeniu z nietypowymi lekami przeciwpsychotycznymi (takimi jak arypiprazol) może poprawić objawy negatywne u niektórych pacjentów poprzez zrównoważenie receptora receptora dopaminy. Długotrwałe stosowanie roztworu haloperidolu może zmniejszyć ryzyko nawrotu schizofrenii.

Zarządzanie ostrym pobudzeniem i agresywnym zachowaniem

W nagłych wypadkach psychiatrycznych rozwiązanie haloperidolu jest jednym z preferowanych leków do kontrolowania ostrego pobudzenia, takie jak epizody maniakalne i ostre emocje w schizofrenii. Wchodzi szybko (zwykle 15-30 minut) i można go szybko złagodzić przez wstrzyknięcie domięśniowe lub podawanie dożylne. Wieloośrodkowe badanie z udziałem 200 pacjentów z ostrą agitacją wykazało, że połączenie haloperidolu i lorazepamu osiągnęło wskaźnik pomocy objawów wynoszący 85% w ciągu 2 godzin, znacznie lepszy niż monoterapia. Alkohol lub benzodiazepina odstawienie pobudzające i delirium można również leczyć roztworem haloperidolu. Stabilizuje układ dopaminy i zmniejsza nadmierne podniecenie podczas objawów odstawienia. Należy jednak zauważyć, że pacjenci starsi lub osoby z chorobami współistniejącymi powinni go zachować ostrożnie, aby uniknąć zaostrzenia reakcji pozapiramidowych (EPS). U pacjentów z demencją w podeszłym wieku można zastosować roztwór haloperidolu do kontrolowania ciężkiego pobudzenia, agresywnego zachowania lub objawów psychotycznych.
Delirium pooperacyjne jest częstym powikłaniem u pacjentów chirurgicznych, charakteryzujących się wahaniami świadomości, zaburzeniami uwagi i nieprawidłowości percepcyjnymi. Roztwór haloperidolu może zmniejszyć zaburzenia neuroprzekaźników związane z delirium poprzez blokowanie receptorów dopaminy. Randomizowane badanie z udziałem 300 pacjentów poddawanych operacji sercowej wykazało, że profilaktyczne stosowanie haloperidolu (0,5 mg co 6 godzin) może zmniejszyć zapadalność na majaczenie o 40% bez zwiększania działań niepożądanych. Pacjenci z OIOM są podatni na majaczenie z powodu takich czynników, jak ból, infekcja i zaburzenia metaboliczne. Krótkie sformułowanie roztworu haloperidolu (takiego jak wstrzyknięcie dożylne) może szybko kontrolować objawy i poprawić rokowanie pacjentów. Wytyczne American Society for Critical Care Medicine 2018 zalecają, aby u pacjentów z OIOM wysokiego ryzyka można rozważyć stosowanie haloperidolu w celu zapobiegania majaczeniu, ale konieczne jest ścisłe monitorowanie toksyczności serca, takiego jak przedłużenie interwału QT.

Zespół Tourette i zaburzenia TIC

Rozwiązanie haloperidolu jest jednym z tradycyjnych leków do leczenia zaburzeń TIC, szczególnie odpowiednie dla umiarkowanych do ciężkich pacjentów. Zmniejsza mimowolne ruchy poprzez regulację funkcji dopaminy w pętli kory zwojowej podstawy wzgórza. 12 -tygodniowe badanie otwartej etykiety wykazało, że haloperidol (średnia dawka 3 mg/d) może zmniejszyć ocenę nasilenia tików o ponad 50% u 60% pacjentów. Pacjenci z zespołem Tourette często mają zaburzenie nadpobudliwości na deficyt uwagi (ADHD) lub zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (OCD). Roztwór haloperidolu może mieć pomocniczy wpływ terapeutyczny na niektóre współistniejące objawy (takie jak zachowanie impulsywne) przy jednoczesnym ulepszaniu tików. Jednak długotrwałe użycie wymaga dbałości o skutki uboczne, takie jak przyrost masy ciała i zespół metaboliczny.
Roztwór haloperidoluWywiera działanie przeciwwymiotne, blokując receptory dopaminy w rdzeniastej emerytalnej strefie chemosensorycznej. Chociaż jego działanie przeciwwymiotne jest słabsze niż antagoniści receptora 5-HT3 (takich jak ondansetron), można go stosować jako leku drugiego rzutu dla ogniotrwałego CINV. Randomizowane badanie z udziałem 150 pacjentów z rakiem wykazało, że kombinacja haloperidolu (2 mg na 12 godzin) i standardowego schematu przeciwwymiotnego może zwiększyć całkowity wskaźnik remisji o 20%. W przypadku pacjentów z PONV wysokiego ryzyka (takich jak kobiety, osoby niebędące niepalącymi i osoby z historią choroby ruchowej) roztwór haloperidolu może być stosowany jako leki zapobiegawcze. Metaanaliza z udziałem 1000 pacjentów wykazała, że haloperidol (1 mg wstrzyknięcie dożylne) może zmniejszyć częstość występowania PONV o 30% bez zwiększania ryzyka sedacji pooperacyjnej.


Haloperidol jest typowym lekiem przeciwpsychotycznym, należącym do klasy związków butyrofenu. Od czasu pojawienia się w latach 50. stał się jednym z ważnych leków leczenia schizofrenii i innych zaburzeń psychicznych. Rozwiązanie haloperidolu ma unikalne zalety w zastosowaniach klinicznych, szczególnie odgrywając kluczową rolę w kontroli ostrych objawów psychiatrycznych, szybkiej sedacji i leczenia pacjentów z trudnościami doustnymi.
- Przed pojawieniem się haloperidolu leczenie chorób psychicznych polegało głównie na terapii elektrokonwulsywnej (ECT), terapii wstrząsu insulinowej i wczesnych lekach uspokajających, takich jak barbiturany i bromki. Na początku lat 50. odkrycie chlorpromazyny oznaczało narodziny pierwszego pokolenia leków przeciwpsychotycznych (typowe leki przeciwpsychotyczne), przynosząc rewolucyjne przełom do leczenia schizofrenii. Chlorpromazyna należy do klasy leków fenotiazyny, a jej środki uspokajające i przeciwpsychotyczne skłoniły naukowców do dalszego zbadania strukturalnie podobnych związków. Jednak skutki uboczne chlorpromazyny, takie jak reakcje pozapiramidowe i nadmierna sedacja, skłoniły badaczy do poszukiwania bardziej skutecznych i mniejszych alternatywnych leków ubocznych. W tym kontekście chemik Paul Janssen z Janssen Pharmaceuticals w Belgii zaczął badać serię nowych związków, ostatecznie odkrywając haloperidol.
- Paul Janssen i jego zespół zauważyli, że niektóre pochodne fenylopirydyny mają aktywność ośrodkowego układu nerwowego podczas badania leków przeciwbólowych. Odkryli, że zmieniając strukturę molekularną, ich działanie przeciwpsychotyczne można wzmocnić. W 1958 r. Zespół Yang Sen zsyntetyzował R-1625 (później o nazwie Haloperidol), który miał strukturę chemiczną inną od fenotiazyny i należał do klasy budyrylbenzenu.
- W eksperymentach na zwierzętach haloperidol wykazał znaczące działanie uspokajające i anty agresywne, a jego skuteczność jest lepsza od chlorpromazyny. W 1958 r. Zespół Yang Sen przeprowadził pierwsze badanie kliniczne w Belgii i stwierdził, że haloperidol miał znaczący wpływ terapeutyczny na pozytywne objawy schizofrenii, takie jak halucynacje i złudzenia, i miał szybszy początek działania. W 1960 r. Haloperidol został uruchomiony w Europie, a następnie zatwierdzony przez amerykańską FDA w 1967 r.
Popularne Tagi: Haloperidol Solution CAS 52-86-8, dostawcy, producenci, fabryka, hurtowa, kupna, cena, masa, na sprzedaż


