Ditizon, nazwa naukowa difenylokarbazon, wygląd jest fioletowo-czarnym krystalicznym proszkiem. Jest trudny do rozpuszczenia w wodzie i kwasach nieorganicznych, słabo rozpuszczalny w alkoholu i eterze, słabo rozpuszczalny w rozpuszczalnikach węglowodorowych i rozpuszczalny w kwasie siarkowym, alkaliach i węglanach metali alkalicznych, szybko zmienia kolor na ciemnoczerwony. Łatwo rozpuszcza się w chloroformie i czterochlorku węgla i jest zielony. Jest lepiej rozpuszczalny w chloroformie. Jego roztwór jest nietrwały i łatwy do natlenienia. Może być chroniony warstwą dwutlenku siarki. Aktywny atom wodoru w cząsteczce zostaje zastąpiony metalem, a atom azotu tworzy wiązanie koordynacyjne z jonami metali. Powstaje chelat. Roztwór jest pomarańczowy lub czerwony, a reakcja jest bardzo wrażliwa. Łatwo utlenia się powietrzem i można go chronić przez dodanie wodnego roztworu dwutlenku siarki.
Historia odkrycia tego:
Typowym odczynnikiem kolorymetrycznym jest difenylotiokarbazon, który odkrył Emil Fischer w 1882 roku. Zaobserwował, że bardzo łatwo tworzy się barwne związki z jonami metali, ale nie kontynuował tych badań. W 1926 Helmut Fischer zbadał ten związek i poinformował o możliwości wykorzystania go do analizy, która została w pełni wykorzystana w latach 30. XX wieku.
Syntetyczny ditizon: przygotuj zgodnie z poniższymi krokami.
1.) wytwarzanie ditiokarbaminianu fenylohydrazyny. Rozpuść 13 g fenylohydrazyny w 60 ml eteru i dodaj kroplami 5,2 ml dwusiarczku węgla. Wytworzony biały osad odsączyć i przemyć eterem do uzyskania ok. 15g.
2.) wytwarzanie difenylodiaminotiomocznika. Umieść powyższe produkty w zlewce i podgrzej je w łaźni wodnej o stopniu 96-98 stopni. Materiały po stopieniu uwalniają siarkowodór i zamieniają się w żółtawe koloidy. W przypadku uwolnienia gazowego amoniaku należy go wyjąć z gorącej kąpieli i schłodzić wodą. Schłodzić lodem. Następnie schłodzić lodem, dodać 15 ml wody absolutnej etanolu, wyjąć z łaźni lodowej, zamieszać i lekko podgrzać. W tym czasie koloid zamienia się w krystaliczny produkt, filtruje go i przemywa etanolem do uzyskania około 7,5G.
3.) przygotowanie tego. Do kaustycznego roztworu potasu (6g wodorotlenku potasu rozpuszczonego w 60ml bezwodnego metanolu) dodać wyżej wspomniany difenylodiaminotiomocznik, ogrzewać pod chłodnicą zwrotną na wrzącej łaźni wodnej przez 5min, wyjąć i schłodzić w łaźni lodowej. Po filtracji filtrat zakwasza się kwasem siarkowym, aż papierek testowy z czerwienią Kongo zmieni kolor i oddzielą się ciemnoniebieskie osady. Przefiltrować przez odessanie, a następnie potraktować osad kaustycznym roztworem potasu i kwasem siarkowym. Po filtracji przemyj wodą, aż zniknie rodnik siarczanowy. Suszenie w 40 stopniach daje około 3G.
Oznaczanie rtęci w wodzie metodą spektrofotometryczną: roztwarzamy próbkę nadmanganianem potasu i nadsiarczanem potasu w 95 stopniach, całą zawartą rtęć przekształcamy w dwuwartościową rtęć i redukujemy nadmiar utleniacza chlorowodorkiem hydroksyloaminy, w kwaśnych warunkach jony rtęci reagują z dodanym W tym roztworze wytworzyć pomarańczowy chelat, ekstrahować rozpuszczalnikiem organicznym, zmyć nadmiar roztworem alkalicznym i zmierzyć absorbancję przy długości fali 485 nm. Obliczyć zawartość rtęci w wodzie metodą krzywej standardowej. Aby zapoznać się z oznaczaniem rtęci w wodzie metodą spektrofotometrii, patrz oznaczanie rtęci całkowitej w wodzie o jakości wody nadmanganian potasu spektrofotometria mineralizacji nadsiarczanem potasu (gb7469-87). Trawić próbkę nadmanganianem potasu i nadsiarczanem potasu w 95 stopniach, przekształcić całą zawartą rtęć w dwuwartościową rtęć i zredukować nadmiar utleniacza chlorowodorkiem hydroksyloaminy, w warunkach kwasowych, jon rtęci reaguje z dodanym roztworem tworząc pomarańczowy chelat, ekstrakt rozpuszczalnikiem organicznym, nadmiar zmyć roztworem alkalicznym, zmierzyć absorbancję przy długości fali 485 nm i obliczyć zawartość rtęci w wodzie metodą krzywej standardowej. Jako rozpuszczalnik organiczny lub ekstrahent można stosować chloroform lub czterochlorek węgla. Ten pierwszy jest szeroko stosowany ze względu na niską toksyczność. Minimalne wykrywalne stężenie rtęci wynosi 2PG/L, a górna granica oznaczalności to 40pg/L. Ma zastosowanie do monitorowania ścieków przemysłowych i wód powierzchniowych zanieczyszczonych rtęcią. Ta metoda ma ścisłe wymagania dotyczące kontroli warunków oznaczania. W szczególności bardzo wymagana jest czystość i dawkowanie odczynników. Należy również zauważyć, że rtęć jest substancją wysoce toksyczną. Nie należy wyrzucać roztworu chloroformu zawierającego ditizon rtęci po ekstrakcji. Należy dodać kwas siarkowy w celu zniszczenia barwnego chelatu i odseparowania go od innych zanieczyszczeń w fazie wodnej, a następnie odzyskać chloroform poprzez ponowne odparowanie. Pozostałą ciecz odpadową zawierającą rtęć zobojętnia się roztworem wodorotlenku sodu, aż stanie się lekko zasadowy, a następnie dodaje się mieszając roztwór siarczku sodu w celu całkowitego wytrącenia rtęci, a osad odzyskuje się lub w inny sposób poddaje obróbce. Jak określić metylortęć w wodzie? Metylortęć w wodzie można oznaczyć metodą chromatografii gazowej. Szczegółowe informacje można znaleźć w oznaczaniu metylortęci w środowisku metodą chromatografii gazowej (GB/T 17132-1997). Ta metoda jest odpowiednia do oznaczania metylortęci w wodach powierzchniowych, wodzie pitnej, ściekach domowych, ściekach przemysłowych, osadach, ciałach ryb, włosach ludzkich i moczu. (więcej informacji technicznych na temat kontroli jakości, analizy i testowania, stechiometrii i materiałów odniesienia można znaleźć w krajowych materiałach odniesienia www.rmhot.com) najpierw próbkę wody należy poddać obróbce wstępnej w celu wzbogacenia zawartości rtęci metylowej zgodnie z wymogami oznaczenia, a następnie zawartość metylortęci w próbce należy określić metodą chromatografii gazowej (elektroniczny detektor wychwytujący). Metoda obróbki wstępnej i minimalne stężenie wykrywania są różne dla różnych próbek. Metodę rtęci metylowej w wodzie, osadzie i moczu oznaczono metodą obróbki wstępnej z wtórnym wzbogacaniem gazą sulfhydrylową i bawełną sulfhydrylową. Wykrywalne stężenia wynosiły odpowiednio 0.01 ng/l, 0,02 ug/kg i 2 ng/l; Metylortęć we włosach ryb i ludzkich oznaczono metodą obróbki wstępnej ekstrakcji roztworem kwasu solnego. Wykrywalne stężenia wynosiły odpowiednio 0,1 pg/l i 1 ug/kg.