Tabletka Nafareliny

Endometrioza jest częstą, łagodną chorobą ginekologiczną występującą u kobiet w wieku rozrodczym, z częstością występowania wynoszącą około 1/15 i częstością występowania wynoszącą 10–15% wśród kobiet-w wieku rozrodczym. Do głównych objawów klinicznych zalicza się ból miednicy, bolesne miesiączkowanie, dyspareunię, przewlekły ból miednicy i niepłodność, które poważnie pogarszają zdrowie fizyczne i psychiczne pacjentek, a także jakość ich życia. Patogeneza jest ściśle skorelowana z poziomem estrogenów; wzrost, proliferacja i naciekanie ektopowych zmian endometrium opiera się na trwałej stymulacji estrogenowej. Zmiany mogą zająć wiele miejsc, takich jak otrzewna miednicy, jajniki i jajowody, powodując powikłania, w tym zrosty i torbiele.

Jako syntetyczny agonista GnRH,tabletka nafarelinyw sposób ciągły i skuteczny aktywuje receptory GnRH przysadki mózgowej, wywołując odczulanie, silnie hamując w ten sposób wydzielanie gonadotropin przysadkowych (hormonu luteinizującego i hormonu-folikulotropowego). Prowadzi to do znacznego spadku poziomu endogennych estrogenów, pozbawiając ektopowe zmiany endometrium wsparcia hormonalnego i powodując stopniową atrofię i regresję. Skutecznie łagodzi różne bolesne objawy, zmniejsza wielkość zmian chorobowych i poprawia zrosty miednicy, nie utrudniając późniejszego odzyskania płodności. Wskaźnik ciąż po leczeniu jest porównywalny do wskaźnika w przypadku tradycyjnego leku danazol.

W technologiach wspomaganego rozrodu, takich jak zapłodnienie in vitro i transfer zarodka (IVF-ET) oraz docytoplazmatyczna iniekcja plemnika (ICSI),-regulacja w dół jest kluczowym krokiem w terapii indukcji owulacji. Jego głównym celem jest hamowanie spontanicznego wydzielania gonadotropin przysadkowych, zapobieganie przedwczesnemu dojrzewaniu pęcherzyków, osiągnięcie precyzyjnej regulacji rozwoju pęcherzyków oraz poprawa skuteczności indukcji owulacji i jakości oocytów.

Dzięki stabilnemu działaniu agonistycznemu GnRH jest jednym z powszechnie stosowanych leków-regulujących proces wspomaganego rozrodu.

Trwale hamując wydzielanie gonadotropin przysadkowych, skutecznie zapobiega przedwczesnemu wzrostowi hormonu luteinizującego (LH) i przedwczesnej owulacji, zapewnia synchroniczny rozwój wielu pęcherzyków, zwiększa liczbę-pęcherzyków wysokiej jakości i zwiększa tempo odzyskiwania oocytów. Tymczasem jego stabilny i niezawodny efekt down-regulacyjny skutecznie zmniejsza ryzyko przerywania cykli spowodowane asynchronicznym rozwojem pęcherzyków i przedwczesną owulacją.

Nie wywiera oczywistego niekorzystnego wpływu na jakość oocytów i potencjał implantacji zarodka, znacznie poprawiając współczynnik implantacji zarodków i odsetek ciąż klinicznych oraz optymalizując ogólne wyniki leczenia wspomaganego rozrodu.

Ponadto doustna droga podawania jest wygodniejsza w porównaniu z lekami obniżającymi poziom-w postaci zastrzyków, skutecznie łagodząc ból po wstrzyknięciu i poprawiając przestrzeganie zaleceń lekarskich, szczególnie odpowiednie dla pacjentów z fobią przed wstrzyknięciami lub słabo przestrzegającymi leczenia.

Ponadto może służyć jako terapia uzupełniająca łagodnego rozrostu prostaty u mężczyzn. Występowanie łagodnego rozrostu prostaty jest ściśle powiązane z poziomem testosteronu. Obniżając stężenie testosteronu, hamuje nieprawidłowy rozrost tkanki prostaty oraz łagodzi objawy ze strony dolnych dróg moczowych, w tym częste i pilne oddawanie moczu, bolesne oddawanie moczu i nokturię, poprawiając czynność oddawania moczu i jakość życia pacjentów. Jednak jego obecne zastosowanie kliniczne jest stosunkowo ograniczone i jest stosowany głównie jako schemat leczenia-drugiego rzutu, gdy leczenie chirurgiczne lub leki-pierwszego rzutu dają niezadowalające wyniki.

Co więcej, wykazały to liczne badania klinicznetabletka nafarelinymożna go stosować w paliatywnym leczeniu niektórych nowotworów-zależnych od hormonów (np. raka endometrium i raka prostaty). Silnie hamując wydzielanie hormonu płciowego, skutecznie opóźnia wzrost komórek nowotworowych i przerzuty, łagodzi objawy-związane z nowotworem, poprawia jakość życia pacjentów, wydłuża czas przeżycia i zapewnia nową opcję terapeutyczną dla pacjentów z zaawansowanymi nowotworami-zależnymi od hormonów.

Wchłanianie

Po podaniu doustnym wchłania się przez przewód pokarmowy. Jako związek peptydowy łatwo ulega degradacji przez peptydazy żołądkowo-jelitowe, co skutkuje stosunkowo niską biodostępnością, średnio 2,8–8% i zakresem 1,2–5,6%. Lek wchłania się szybko, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 10–40 minut po podaniu doustnym, a Cmax jest dodatnio skorelowane z podaną dawką. Pojedyncza doustna dawka 0,2 mg daje Cmax około 0,6 ng/ml, podczas gdy pojedyncza dawka 0,4 mg daje Cmax około 1,8 ng/ml. Pokarm ma minimalny wpływ na jego wchłanianie, a lek można przyjmować przed lub po posiłku; jednakże zaleca się stały czas dawkowania w celu utrzymania stabilnego stężenia leku w osoczu.

W szczególności choroby żołądkowo-jelitowe (takie jak zapalenie błony śluzowej żołądka, wrzód żołądka, zapalenie jelit itp.) mogą upośledzać wchłanianie leku i dodatkowo zmniejszać biodostępność, co wymaga dostosowania dawki pod nadzorem lekarza.

Dystrybucja

Po przedostaniu się do krwioobiegu ulega szybkiej dystrybucji do różnych tkanek i narządów w całym organizmie, przy stosunkowo wysokim stężeniu w narządach docelowych, w tym w przysadce mózgowej i gonadach, co jest ściśle powiązane z jego celami farmakologicznymi. Jego stopień wiązania z białkami osocza wynosi około 80% (w 4 stopniach), głównie z albuminami osocza; postać związana z białkiem-jest farmakologicznie nieaktywna, podczas gdy forma wolna wywiera działanie terapeutyczne.

Lek może przenikać przez barierę krew-mózg i przy niskich stężeniach nieznacznie rozprowadzać się w tkance mózgowej, nie powodując żadnych oczywistych niekorzystnych skutków na ośrodkowy układ nerwowy. Dodatkowo niewielka ilość leku przenika do mleka matki, dlatego jest przeciwwskazany u kobiet w okresie laktacji.

Metabolizm

Jest metabolizowany głównie przez peptydazy, a nie przez układ enzymatyczny cytochromu P450, co prowadzi do mniejszej liczby interakcji leku z innymi środkami metabolizowanymi przez cytochrom P450. Do jego głównych metabolitów należą krótkie fragmenty peptydowe, naftyloalanina i kwas 2-naftooctowy, z których wszystkie są farmakologicznie nieaktywne i nie powodują dodatkowych skutków farmakologicznych.

Po wstrzyknięciu podskórnym u mężczyzn okres-półtrwania metabolitów wynosi około 85,5 godziny; po podaniu doustnym okres półtrwania leku macierzystego i jego metabolitów wynosi około 2,5–3,0 godzin, nieco krócej niż po podaniu donosowym (okres półtrwania: 3–4 godziny), co wiąże się z niską biodostępnością po podaniu doustnym. U zdrowych kobiet przyjmujących dawki 0,2 mg lub 0,4 mg dwa razy na dobę przez 22 kolejne dni nie obserwuje się wyraźnej kumulacji leku, co wskazuje na wysokie bezpieczeństwo-długoterminowego podawania konwencjonalnych dawek.

Wydalanie

Produkt i jego metabolity wydalane są głównie przez nerki i jelita. Spośród podanej dawki 44–55% jest wydalane z moczem, przy czym lek macierzysty w postaci niezmienionej stanowi jedynie około 3% wydalania z moczem, a resztę stanowią metabolity; 18,5–44,2% jest wydalane z kałem ze stosunkowo powolnym tempem wydalania.

Po podaniu pojedynczej dawki lek i jego metabolity utrzymują się w organizmie przez pewien czas, aby zapewnić długodziałającą-skuteczność. U pacjentów z niewydolnością nerek zmniejszona zdolność wydalania z moczem może powodować kumulację leku i jego metabolitów, co wymaga odpowiedniego zmniejszenia dawki. U pacjentów z niewydolnością wątroby upośledzona aktywność enzymów metabolicznych również powoduje konieczność dostosowania dawki pod nadzorem lekarza, aby uniknąć nasilenia działań niepożądanych.