1,3-dimetyloadamantan CAS 702-79-4

Shaanxi BLOOM Tech Co., Ltd. jest jednym z najbardziej doświadczonych producentów i dostawców 1,3-dimetyloadamantanu cas 702-79-4 w Chinach. Zapraszamy do sprzedaży hurtowej wysokiej jakości 1,3-dimetyloadamantanu cas 702-79-4 na sprzedaż tutaj z naszej fabryki. Dostępna jest dobra obsługa i rozsądna cena.

1,3-dimetyloadamantanto substancja chemiczna, która zazwyczaj występuje w postaci bezbarwnej lub bladożółtej cieczy. Jest nierozpuszczalny w wodzie, ale rozpuszczalny w rozpuszczalnikach organicznych, takich jak etery i alkohole. Jest pochodną adamantanu, charakteryzującą się napięciem pierścienia i dobrą stabilnością. Dwie grupy metylowe w jego strukturze molekularnej zwiększają reaktywność chemiczną adamantanu. Jest kluczowym syntetycznym półproduktem dla antagonisty receptora aminokwasów pobudzających, memantyny, w cząsteczkach leku. Meijingang to lek odpowiedni do leczenia umiarkowanej i ciężkiej choroby Alzheimera, który może zmniejszyć nasilenie objawów klinicznych, poprawić jakość życia pacjentów i odciążyć personel pielęgniarski. Oprócz przemysłu farmaceutycznego może być również stosowany jako surowiec lub półprodukt do syntezy innych substancji chemicznych w innych reakcjach syntezy organicznej.

Dodatkowe informacje o związku chemicznym:

1,3-dimetyloadamantanjest ważną substancją chemiczną o wielu zastosowaniach, szczególnie w medycynie i syntezie organicznej. Poniżej znajduje się szczegółowe wyjaśnienie jego przeznaczenia:

Zastosowania w dziedzinie inżynierii materiałowej

 

Zastosowanie tej substancji w materiałoznawstwie odzwierciedla się głównie w jej ważnej roli jako dodatku do materiałów polimerowych i materiałów funkcjonalnych. Jego unikalna struktura chemiczna i właściwości fizyczne pozwalają mu odgrywać kluczową rolę w różnych procesach nauki o materiałach. Jest szeroko i głęboko stosowany w materiałach polimerowych. Ze względu na sztywną strukturę i stabilność chemiczną szkieletu adamantanu, substancja ta może być stosowana jako środek wzmacniający materiały polimerowe w celu poprawy ich wytrzymałości mechanicznej i stabilności termicznej.

Zastosowania w dziedzinie inżynierii materiałowej

 

Ponadto wykorzystuje się go także do wytwarzania-wysokosprawnych tworzyw konstrukcyjnych, które poprawiają odporność tworzyw sztucznych na zużycie i korozję chemiczną dzięki ich unikalnym właściwościom chemicznym, poszerzając w ten sposób zakres ich zastosowań. Jego unikalne właściwości chemiczne i fizyczne sprawiają, że jest to idealny wybór dla materiałów funkcjonalnych. Substancję tę można na przykład wykorzystać do przygotowania materiałów optycznych, poprawiając ich przezroczystość optyczną i współczynnik załamania światła poprzez sztywną strukturę i stabilność chemiczną. Badania wykazały, że jego materiały optyczne wykazują doskonałą wydajność w urządzeniach optycznych, skutecznie poprawiając jakość obrazowania i wydajność transmisji optycznej urządzeń optycznych. Ponadto służy również do przygotowania materiałów elektronicznych, które poprawiają przewodność i właściwości dielektryczne materiałów poprzez ich stabilne właściwości chemiczne, poszerzając tym samym ich zastosowanie w urządzeniach elektronicznych.

Bariera krew-mózg (BBB) ​​służy jako naturalna bariera ochronna dla ośrodkowego układu nerwowego (OUN), regulując wejście i wyjście substancji do i z mózgu poprzez ściśle połączone jednostki nerwowo-naczyniowe składające się z komórek śródbłonka naczyń włosowatych mózgu, astrocytów i perycytów. Chociaż ta struktura skutecznie zapobiega inwazji patogenów i toksyn, stała się również główną przeszkodą w leczeniu farmakologicznym chorób OUN - ponad 98% leków małocząsteczkowych i prawie wszystkie biomolekuły nie mogą skutecznie przedostać się do mózgu ze względu na ograniczenia BBB. W tym kontekście 1,3-dimetyloadamantan (1,3-DMA) dzięki swojej unikalnej strukturze molekularnej i właściwościom fizykochemicznym wykazuje różnorodne mechanizmy przenikania przez BBB, otwierając nowe możliwości leczenia chorób OUN, takich jak choroba Alzheimera i glejak.

Bezpośredni mechanizm promujący penetrację BBB

 

Dyfuzja pasywna napędzana lipofilowością

Jedną z głównych dróg penetracji BBB jest dyfuzja bierna, a jej skuteczność zależy od rozpuszczalności w lipidach, masy cząsteczkowej i stanu naładowania leku. Wartość cLogP (3,5-4,0) 1,3-DMA wskazuje, że ma on umiarkowaną rozpuszczalność w lipidach i może rozpuszczać się w dwuwarstwie lipidowej błony komórkowej komórek śródbłonka naczyń włosowatych mózgu. Eksperymenty wykazały, że współczynnik penetracji (Papp) podobnych strukturowanych pochodnych adamantanu w modelu BBB in vitro może osiągnąć wartość rzędu 10 ⁻⁶ cm/s, co jest bliskie efektywności penetracji lipofilowych leków małocząsteczkowych, takich jak diazepam. Grupa metylowa 1,3-DMA dodatkowo optymalizowała rozkład rozpuszczalności w lipidach, zmniejszała pole powierzchni polarnej, zmniejszając w ten sposób prawdopodobieństwo wiązania z kanałami wodnymi i promując pasywny transport przez błony komórkowe.

Zahamowanie i ucieczka transporterów wypływu

Komórki śródbłonka BBB wykazują silną ekspresję różnych transporterów wypływu zależnych od ATP, wśród których najważniejszą barierą jest P-gp. P-gp pompuje leki z powrotem do krwioobiegu, rozpoznając określone struktury w cząsteczce leku, takie jak pierścienie aromatyczne i zasadowe atomy azotu. Projekt molekularny 1,3-DMA sprytnie unika tego mechanizmu: jego szkielet przypominający klatkę nie ma płaskiej struktury aromatycznej, co ogranicza miejsca wiązania z P-gp; Efekt dostarczania elektronów przez grupy metylowe zmniejsza ogólną gęstość ładunku cząsteczki, dodatkowo osłabiając interakcję z P-gp. Doświadczenia na zwierzętach wykazały, że leki zawierające szkielet 1,3-DMA kumulują się o 40% więcej w liniach komórkowych z nadekspresją P-gp niż tradycyjne leki, co potwierdza ich zdolność do unikania transportu wypływu.

Potencjał aktywnego transportu za pośrednictwem przewoźnika

Chociaż 1,3-DMA jest głównie rozproszony pasywnie, jego struktura molekularna zapewnia również możliwość transportu za pośrednictwem nośnika. Komórki śródbłonka BBB wykazują ekspresję wielu transporterów (takich jak GLUT1, LAT1), które potrafią rozpoznawać specyficzne substraty (takie jak glukoza, aminokwasy) i pośredniczyć w ich transporcie przezbłonowym. Grupę metylową 1,3-DMA można modyfikować chemicznie w celu wprowadzenia grup funkcyjnych wiążących się z transporterami (takich jak grupy aminowe i karboksylowe), które mogą być rozpoznawane przez transportery i aktywnie transportowane do mózgu. Na przykład sprzęganie 1,3-DMA z analogami glukozy może wykorzystać wysoką charakterystykę ekspresji GLUT1 w celu osiągnięcia ukierunkowanego dostarczania. Obecnie strategia ta została sprawdzona przy projektowaniu nośników nanomedycyny, znacząco zwiększających stężenie leków w mózgu.

Obszary zastosowań tego związku i saponin

Saponiny wykazały szerokie perspektywy zastosowania w medycynie i żywności. W medycynie saponiny wykorzystuje się do syntezy-leków przeciwzapalnych i modulatorów odporności, zwiększając aktywność biologiczną i selektywność leków poprzez ich złożoną strukturę łańcucha cukrowego. W przemyśle spożywczym saponiny wykorzystuje się jako naturalne emulgatory i stabilizatory poprawiające smak i trwałość żywności.

Różnice w obszarach zastosowań pomiędzy 1,3-dimetyloadamantanem i saponinami odzwierciedlają się głównie w następujących aspektach:

• W farmacji związek ten wykorzystuje się głównie do syntezy leków przeciwwirusowych i przeciwnowotworowych, natomiast saponiny wykorzystuje się głównie do syntezy leków przeciwzapalnych i modulatorów odporności.
• W materiałoznawstwie związek ten stosowany jest jako środek wzmacniający materiały polimerowe, natomiast zastosowanie saponin w tej dziedzinie jest stosunkowo ograniczone.
• W inżynierii chemicznej związek ten stosowany jest jako półprodukt i katalizator w syntezie organicznej, natomiast zastosowanie saponin w tej dziedzinie jest stosunkowo ograniczone.
• W przemyśle spożywczym saponiny wykorzystuje się jako naturalne emulgatory i stabilizatory, jednakże ich zastosowanie w tym zakresie jest stosunkowo ograniczone.

Aktywność biologiczna i działanie farmakologiczne tej substancji
Saponiny Erjian wykazują znaczące działanie-zapalne i immunomodulujące pod względem aktywności biologicznej. Badania wykazały, że saponiny mogą mieć znaczące-działanie przeciwzapalne poprzez hamowanie uwalniania mediatorów stanu zapalnego i zmniejszanie reakcji zapalnych. Na przykład pochodne saponin wykazały znaczące działanie terapeutyczne w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów i nieswoistego zapalenia jelit. Ponadto saponiny diterpenoidowe wykorzystywane są także do syntezy immunomodulatorów, wzmacniających aktywność biologiczną i selektywność leków poprzez ich złożoną strukturę łańcucha cukrowego.
Różnice w działaniu farmakologicznym pomiędzy 1,3-dimetyloadamantanem i saponinami odzwierciedlają się głównie w następujących aspektach:

• Działanie przeciwwirusowe: Substancja ta ma znaczące działanie przeciwwirusowe, natomiast działanie saponin w tym zakresie jest stosunkowo słabe.
• Działanie przeciwnowotworowe: substancja ta ma znaczące-działanie przeciwnowotworowe, podczas gdy saponiny mają pod tym względem słabsze działanie.
• Działanie przeciwzapalne: saponiny Dijian mają znaczące-działanie przeciwzapalne, podczas gdy ten związek ma pod tym względem słabsze działanie.
• Działanie regulujące układ odpornościowy: Saponiny dipeptydowe mają znaczące działanie regulujące układ odpornościowy, podczas gdy związek ten ma pod tym względem słabsze działanie.

Zachowanie środowiskowe i zagrożenia dla zdrowia tego związku w połączeniu z saponinami
Zachowanie saponin w środowisku charakteryzuje się przede wszystkim dużą rozpuszczalnością w wodzie i biodegradowalnością. Ze względu na złożoną strukturę łańcucha cukrowego i wiele hydroksylowych grup funkcyjnych, saponiny szybko migrują w wodzie, głównie poprzez migrację w przepływie wody i biodegradację. Badania wykazały, że tempo degradacji saponin w wodzie jest stosunkowo szybkie, głównie na drodze degradacji mikrobiologicznej i degradacji fotochemicznej, ograniczając tym samym ich akumulację w środowisku.

Różnice w ryzyku dla zdrowia pomiędzy 1,3-dimetyloadamantanem a saponinami odzwierciedlają się głównie w następujących aspektach:

• Droga narażenia: Związek ten jest narażony głównie przez wdychanie i kontakt ze skórą, natomiast saponiny są narażane głównie przez połknięcie i kontakt ze skórą.
• Działanie toksyczne: Związek ten w wysokich stężeniach może powodować podrażnienie dróg oddechowych oraz uszkodzenie wątroby i nerek, natomiast saponiny w wysokich stężeniach mogą powodować podrażnienie przewodu pokarmowego i osłabienie układu odpornościowego.
• Długoterminowe skutki zdrowotne: Związek ten może mieć działanie rakotwórcze i toksyczne na reprodukcję w wysokich stężeniach, podczas gdy saponiny mogą wykazywać immunotoksyczność i neurotoksyczność w wysokich stężeniach.

Historia Adamantanu, jako klasy cyklicznych węglowodorów o unikalnej strukturze przypominającej klatkę, sięga początków XX wieku pod względem badań chemicznych. W 1924 roku niemiecki chemik Hans Meerwein po raz pierwszy zsyntetyzował związek prekursorowy adamantanu w reakcji dimeryzacji cyklopentadienu, ale jego struktura nie była wówczas jeszcze jasna. W 1933 roku czescy chemicy Landa i in. przeanalizowali strukturę krystaliczną adamantanu przy użyciu technologii dyfrakcji promieni X-, potwierdzając, że jego cząsteczka składa się z trzech pierścieni cykloheksanowych połączonych w konformacji krzesła, tworząc wysoce symetryczny szkielet przypominający klatkę. Odkrycie to położyło podwaliny pod dalsze badania nad pochodnymi adamantanu.

Stabilność chemiczna adamantanu wynika z jego trójwymiarowej-struktury, w której atomy węgla hybrydyzują, tworząc wiązania sigma ze sp 3, kąty wiązań bliskie 109,5 stopnia, a napięcie molekularne jest wyjątkowo niskie. Ta cecha strukturalna czyni go idealnym modelem do badania reaktywności węglowodorów. W 1957 roku Prelog i Seiler osiągnęli przemysłową syntezę adamantanu poprzez uwodornienie katalityczne, co jeszcze bardziej przyczyniło się do rozwoju pokrewnych dziedzin.

1. Jakie są podstawowe szczegóły dotyczące 1,3-dimetylocykloheksanu?
1,3-Dimetylononan jest pochodną 2,3-dimetylononylu. Jego numer CAS to 702-79-4, wzór cząsteczkowy to C₁₂H₂₀, a masa cząsteczkowa to 164,29 g/mol. W temperaturze pokojowej ma postać klarownej, bezbarwnej cieczy. Jego struktura polega na tym, że atomy wodoru na 1. i 3. pozycji węgla adamantanu są zastąpione dwiema grupami metylowymi.
2. Jakie są jego właściwości fizyczne?
Związek ten ma następujące kluczowe właściwości fizyczne:
- Temperatura topnienia: -30 stopni
- Temperatura wrzenia: około 201–202 stopni
- Gęstość: 0,886 g/ml w temperaturze 25 stopni
- Temperatura zapłonu: 52-53 stopnie
- Współczynnik załamania światła: n20/D 1,478
- LogP: około 4,6, co wskazuje, że jest to wysoce lipofilowa cząsteczka hydrofobowa.
3. Jaki jest jego główny cel?
1,3-Dimetylocykloheksan stosuje się głównie jako półprodukt w syntezie organicznej. Najważniejsze zastosowanie to kluczowy półprodukt do syntezy chlorowodorku memantyny (leku stosowanego w leczeniu choroby Alzheimera). Dodatkowo dzięki swojej sztywności i stabilnej strukturze molekularnej służy jako szkielet molekularny lub stabilizator w syntezie materiałów polimerowych i nowych materiałów funkcjonalnych.
4. Na co należy zwrócić uwagę podczas przechowywania i użytkowania?
1,3-Dimetylopentan jest łatwopalną cieczą. Podczas przechowywania należy trzymać z dala od źródeł ognia i źródeł ciepła, a pojemnik należy szczelnie zamknąć. Należy go przechowywać w chłodnym i dobrze-wentylowanym miejscu. Podczas użytkowania zaleca się pracę pod wyciągiem i zastosowanie środków antystatycznych. Jest niekompatybilny z silnymi utleniaczami i kontakt z nimi może powodować zagrożenie. Według klasyfikacji GHS jego kod zagrożenia to H226 (łatwopalna ciecz i pary).

Popularne Tagi: 1,3-dimetyloadamantan cas 702-79-4, dostawcy, producenci, fabryki, hurtownia, zakup, cena, luzem, na sprzedaż