Zastrzyk pramlintydu

Cukrzyca typu 1 to choroba o podłożu immunologicznym,-która charakteryzuje się całkowitym zniszczeniem funkcji komórek beta-trzustki, przez co pacjenci nie są w stanie wydzielać endogennej insuliny i amyliny, co wymaga dożywotniej suplementacji egzogenną insuliną.

Jednakże monoterapia insuliną często nie zapewnia skutecznej kontroli poposiłkowych szczytów glikemii i może powodować hipoglikemię i przyrost masy ciała. Jako jedyna terapia wspomagająca zatwierdzona przez amerykańską FDA w leczeniu cukrzycy typu 1,Zastrzyk pramlintydujest stosowany głównie u pacjentów z suboptymalną odpowiedzią na monoterapię insuliną, wypełniając lukę kliniczną we wspomagającym obniżaniu poziomu glukozy w cukrzycy typu 1.

Stosowane objawy: Potwierdzona cukrzyca typu 1 podczas długotrwałego-terminowego leczenia insuliną podstawową-bolusem, ale utrzymujące się 2 godziny po posiłku stężenie glukozy powyżej 10,0 mmol/l lub HbA1c większe lub równe 7,5%, przy braku przeciwwskazań. U takich pacjentów dalsze zwiększanie dawki insuliny zwiększa ryzyko hipoglikemii. Produkt dzięki swojemu unikalnemu mechanizmowi wyrównuje poposiłkowe szczyty glukozy bez zwiększania zapotrzebowania na insulinę, zmniejsza całkowite zużycie insuliny i zmniejsza ryzyko hipoglikemii.

Wyniki badań: U chorych na cukrzycę typu 1 otrzymujących produkt dodatkowo z insuliną, stężenie HbA1c zmniejsza się o 0,1–0,67%, glikemii po 1 godzinie poposiłkowej o 4,4–7 mmol/l, a glikemii po 2 godzinach o 3,6–4,8 mmol/l, co znacznie poprawia zmienność glikemii i osiągnięcie docelowych wartości glikemicznych.

Większość pacjentów z cukrzycą typu 2 wykazuje upośledzoną funkcję komórek beta-trzustki i insulinooporność. Zaawansowane przypadki często wymagają terapii skojarzonej insuliną; jednak niektórym pacjentom, nawet przyjmującym insulinę i doustne leki przeciwcukrzycowe (np. pochodne sulfonylomocznika, metforminę), nie udaje się uzyskać idealnej kontroli glikemii, szczególnie w przypadku znacznych wahań poposiłkowych, co stanowi główne wyzwanie w leczeniu cukrzycy. Jako dedykowany dodatek do insuliny, produkt zaspokaja tę niezaspokojoną potrzebę w przypadku źle kontrolowanej-cukrzycy typu 2 insuliną.

Obowiązujące objawy: Potwierdzona cukrzyca typu 2 podczas leczenia insuliną w bolusie (z metforminą i/lub pochodnymi sulfonylomocznika lub bez niej) z utrzymującym się 2-godziny po posiłku poziomem glukozy powyżej 11,1 mmol/l lub HbA1c większym lub równym 7,0%, przy braku przeciwwskazań. U pacjentów otyłych lub z cukrzycą typu 2 z dyslipidemią działanie produktu zwiększające uczucie sytości pomaga zmniejszyć kaloryczność spożycia, wspomaga kontrolę masy ciała, poprawia metabolizm lipidów i zmniejsza ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych.

Dane kliniczne: U pacjentów z cukrzycą typu 2-leczonych insuliną, otrzymujących ten produkt dodatkowo, HbA1c zmniejsza się o 0,3%–0,62%, glikemia po 1 godzinie poposiłkowej o 4,8 mmol/l, a glikemia po 2 godzinach po posiłku o 3,4 mmol/l. Zmniejsza także zapotrzebowanie na insulinę, sprzyja utracie masy ciała oraz poprawia kontrolę glikemii i jakość życia. W porównaniu z agonistami receptora GLP-1 i innymi lekami wspomagającymi, produkt jest bardziej odpowiedni dla pacjentów z wyższą tolerancją na skutki żołądkowo-jelitowe i których podstawową potrzebą jest kontrola szczytu poposiłkowego.

(1) Cukrzyca z zaburzeniami czynności nerek

Częstym powikłaniem jest cukrzycowa niewydolność nerek. Zmniejszony klirens leku zwiększa kumulację i ryzyko-zdarzeń niepożądanych, co wymaga starannego doboru leków przeciwcukrzycowych. Produkt jest wydalany głównie przez nerki; jednakże badania farmakokinetyczne wykazują podobny klirens u pacjentów z umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami czynności nerek (Ccr 20–50 ml/min) w porównaniu z osobami zdrowymi, co pozwala na ustalone dawkowanie.

Obowiązujące objawy: Cukrzyca typu 1 lub typu 2 z zaburzeniami czynności nerek (Ccr 20–50 ml/min) i niewystarczającą odpowiedzią na insulinę, bez przeciwwskazań. Należy ściśle monitorować czynność nerek, poziom glukozy i zdarzenia niepożądane (zwłaszcza hipoglikemię i objawy żołądkowo-jelitowe). W przypadku pogorszenia czynności nerek należy przerwać stosowanie pramlintydu (Ccr<20 mL/min) or dialysis is initiated.

(2) Cukrzyca z otyłością

Otyłość jest głównym czynnikiem ryzyka i barierą w kontroli glikemii, której często towarzyszy insulinooporność. Monoterapia insuliną może nasilić przyrost masy ciała, tworząc błędne koło. Zwiększając centralne uczucie sytości i zmniejszając spożycie pokarmu, produkt wspomaga odchudzanie, poprawia insulinooporność oraz umożliwia podwójną kontrolę glukozy i masy ciała.

Obowiązujące objawy: Cukrzyca typu 1 lub typu 2 z otyłością (BMI większe lub równe 28 kg/m²), nieodpowiednia kontrola insuliny i cele w zakresie kontroli masy ciała. Zalecane jest dostosowywanie dawki, monitorowanie poziomu glukozy, dieta i aktywność fizyczna. Należy obserwować stan odżywienia, aby uniknąć niedożywienia spowodowanego zmniejszonym apetytem.

(3) Pacjenci ze znaczną poposiłkową zmiennością glikemii

Niektórzy pacjenci z cukrzycą (typu 1 lub 2) mają akceptowalny poziom glukozy na czczo (4,4–7,0 mmol/l), ale skrajne wahania poposiłkowe: gwałtowny wzrost w ciągu 1–2 godzin po posiłku, a następnie szybki spadek, powodujący poposiłkową hiperglikemię i przedposiłkową hipoglikemię. Monoterapia insuliną nie jest w stanie precyzyjnie złagodzić takich wahań. Produkt opóźniając opróżnianie żołądka i hamując poposiłkowy glukagon, stabilizuje szczyty poposiłkowe i ogranicza wypróżnienia.

Stosowane objawy: Cukrzyca typu 1 lub typu 2 z glikemią na czczo 4,4–7,0 mmol/l, ale 2-godzinnym poposiłkowym wzrostem poziomu glukozy większym lub równym 5,0 mmol/l lub częstą hiperglikemią poposiłkową (większą lub równą 11,1 mmol/l) i hipoglikemią przedposiłkową (<3.9 mmol/L).Postprandial glucose should be closely monitored, with titration of Pramlintide and insulin doses to achieve stable control.

Oprócz podstawowych wskazań,Zastrzyk pramlintyduodgrywa dodatkową rolę w optymalizacji schematów leczenia glikemii i rozwiązywaniu złożonych problemów klinicznych.

Jako uzupełnienie terapii pompą insulinową U chorych na cukrzycę (głównie typu 1) stosujących pompy insulinowe z utrzymującą się niestabilnością poposiłkową, produkt podawany podskórnie przed posiłkami wyrównuje poziom glukozy poposiłkowej, zmniejsza zapotrzebowanie na bolusy doposiłkowe, zmniejsza ryzyko hipoglikemii i poprawia stabilność. Jednoczesne podawanie w stałym-stosunku przez 24 godziny znacząco poprawia hiperglikemię poposiłkową bez ciężkiej hipoglikemii.

Okołooperacyjna kontrola glikemii ma duży wpływ na wyniki leczenia chirurgicznego. U pacjentów ze słabą odpowiedzią na insulinę i dużymi wahaniami poposiłkowymi, krótkotrwałe-stosowanie pramlintydu szybko optymalizuje kontrolę, aby osiągnąć cele chirurgiczne i zmniejszyć ryzyko. Należy ściśle monitorować poziom glukozy; dawkowanie dostosowywane jest w zależności od rodzaju zabiegu, a kontynuacja pooperacyjna zależy od przyjmowania leku doustnie i kontroli glikemii.

Terapia skojarzona w cukrzycy opornej na leczenie. W cukrzycy opornej na leczenie, niekontrolowanej wieloma lekami (insulina + leki doustne) ze znacznymi wahaniami, produkt może być dodany w celu synergistycznego obniżenia poziomu glukozy poprzez swój odrębny mechanizm. Aby uniknąć interakcji, konieczne jest dostosowanie dawki i monitorowanie-działań niepożądanych.

Hipoglikemia jest jednym z najczęstszych działań niepożądanych produktu. Występuje najczęściej w początkowej fazie leczenia, w okresie dostosowywania dawki lub w skojarzeniu z insuliną, pochodnymi sulfonylomocznika i innymi lekami-obniżającymi poziom glukozy. Aby uniknąć ciężkiej hipoglikemii (takiej jak śpiączka, zaburzenia świadomości) konieczna jest ścisła profilaktyka.

Podczas leczenia tym produktem należy ściśle monitorować poziom glukozy we krwi, szczególnie przed posiłkami, 1–2 godziny po posiłku i przed snem. Jeśli pojawią się objawy hipoglikemii (takie jak kołatanie serca, drżenie, pocenie się, zawroty głowy, głód, dezorientacja itp.), należy natychmiast przyjąć węglowodany (np. tabletki glukozy, słodycze, wodę z cukrem). W przypadku ciężkiej hipoglikemii konieczne jest dożylne podanie glukozy.

Należy zwrócić szczególną uwagę: w przypadku stosowania tego produktu w skojarzeniu z insuliną ryzyko wystąpienia hipoglikemii znacznie wzrasta. Dlatego szczególnie istotne jest dostosowanie dawki insuliny. Na początku-dawkę insuliny przed posiłkiem należy zmniejszyć o 50%, a następnie stopniowo dostosowywać w zależności od poziomu glukozy we krwi; dawki insuliny nie wolno zwiększać bez konsultacji lekarskiej. W przypadku pacjentów przyjmujących również doustne leki przeciwcukrzycowe na bazie pochodnej sulfonylomocznika, należy odpowiednio zmniejszyć dawkę pochodnej sulfonylomocznika, aby jeszcze bardziej zmniejszyć ryzyko hipoglikemii.

Ponadto pacjenci i ich rodziny powinni opanować umiejętność rozpoznawania hipoglikemii i postępowania w nagłych przypadkach, zawsze nosić przy sobie pokarmy zawierające węglowodany oraz unikać samodzielnego prowadzenia pojazdów i obsługi precyzyjnych przyrządów, aby zapobiec wypadkom podczas epizodów hipoglikemii. Jeżeli hipoglikemia występuje często, należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc lekarską w celu dostosowania dawki tego produktu leczniczego i stosowanych jednocześnie leków.