Shaanxi BLOOM Tech Co., Ltd. jest jednym z najbardziej doświadczonych producentów i dostawców chlorowodorku irynotekanu cas 100286-90-6 w Chinach. Zapraszamy do sprzedaży hurtowej wysokiej jakości chlorowodorku irynotekanu cas 100286-90-6 na sprzedaż tutaj z naszej fabryki. Dostępna jest dobra obsługa i rozsądna cena.
Chlorowodorek irynotekanu, znany również jako CPT-11, jest lekiem stosowanym w chemioterapii należącym do klasy inhibitorów topoizomerazy I. Jest szeroko stosowany w leczeniu różnych typów nowotworów, szczególnie raka jelita grubego, gdzie wykazał znaczną skuteczność. Lek ten działa poprzez hamowanie enzymu topoizomerazy I, który jest niezbędny do replikacji i naprawy DNA w komórkach nowotworowych. Zakłócając normalne funkcjonowanie tego enzymu, zakłóca zdolność komórek nowotworowych do podziału i wzrostu, co ostatecznie prowadzi do ich śmierci. Podawanie odbywa się zazwyczaj poprzez wlew dożylny, dzięki czemu lek może przedostać się do krwioobiegu i rozprowadzić po całym organizmie. Jego stosowanie często łączy się z innymi środkami chemioterapeutycznymi lub po nim podaje się lek taki jak leukoworyna w celu zwiększenia jej skuteczności i ograniczenia niektórych skutków ubocznych.

|
|
|
|
Wzór chemiczny |
C33H39ClN4O6 |
|
Dokładna masa |
622.26 |
|
Masa cząsteczkowa |
623.15 |
|
m/z |
622.26 (100.0%), 623.26 (35.7%), 624.25 (32.0%), 625.26 (11.4%), 624.26 (6.2%), 626.26 (2.0%), 623.25 (1.5%), 624.26 (1.2%) |
|
Analiza elementarna |
C, 63,61; H. 6,31; Cl 5,69; N, 8,99; O, 15.40 |

Chlorowodorek irynotekanu, silny środek chemioterapeutyczny, jest stosowany głównie w leczeniu przerzutowego raka jelita grubego, zarówno w monoterapii, jak i w połączeniu z innymi lekami, takimi jak fluorouracyl i leukoworyna. Jego aktywny metabolit, SN-38, hamuje topoizomerazę I, zakłócając replikację DNA i indukując śmierć komórek w komórkach nowotworowych. Wykazano, że irynotekan poprawia wskaźniki przeżycia i kontroli choroby u pacjentów z zaawansowanym rakiem jelita grubego, co czyni go cennym uzupełnieniem arsenału onkologów. Jego stosowanie opiera się na dokładnym monitorowaniu toksyczności hematologicznej i żołądkowo-jelitowej, aby zapewnić bezpieczne i skuteczne leczenie.
![]() |
![]() |
![]() |
efekty farmakologiczne
- Mechanizm działania: On i jego aktywny metabolit, SN-38, wiążą się z kompleksem topoizomerazy I-DNA, zapobiegając- ponownej ligacji pęknięć pojedynczej nici występujących podczas replikacji DNA. Blokada ta zakłóca procesy replikacji i naprawy DNA, prowadząc do śmierci komórki.
- Cytotoksyczność zależna od czasu.-Cytotoksyczność zależna od czasu: Cytotoksyczność i SN-38 zależą od czasu i specyficznie działają na komórki w fazie S (syntezy) cyklu komórkowego, gdzie zachodzi replikacja DNA.
- Szlak metaboliczny: Jest metabolizowany in vivo przez enzymy karboksyloesterazy, głównie w wątrobie, z wytworzeniem aktywnego metabolitu SN-38. SN-38 jest dalej przekształcany w koniugaty glukuronidowe w celu wydalenia.
- Zwiększona aktywność SN-38: SN-38 wykazuje większą siłę i cytotoksyczność niż sam, z większym powinowactwem do topoizomerazy I i silniejszym działaniem hamującym.
- Badania in vitro i in vivo: Jego metabolity wykazały-szerokie spektrum działania przeciwnowotworowego in vitro przeciwko różnym ludzkim liniom komórkowym nowotworów oraz in vivo w przedklinicznych modelach różnych guzów litych.
- Profil oporu: Co ważne, on i SN-38 zachowują skuteczność wobec komórek nowotworowych wykazujących ekspresję białek oporności wielolekowej, takich jak glikoproteina P- (P-gp), co wskazuje na ich potencjalne zastosowanie w przezwyciężaniu oporności na chemioterapię.
- Wskazanie podstawowe: Ze względu na mechanizm działania i działanie przeciwnowotworowe został zatwierdzony do leczenia raka jelita grubego z przerzutami w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi środkami chemioterapeutycznymi.
- Skuteczność i tolerancja: Badania kliniczne wykazały, że schematy oparte na tej terapii mogą poprawić wskaźniki przeżycia i odpowiedzi na leczenie u pacjentów z rakiem jelita grubego z przerzutami, chociaż powodują możliwe do opanowania działania niepożądane, które wymagają uważnego monitorowania i leczenia.
Główną toksycznością ograniczającą dawkę tego produktu jest opóźniona biegunka i neutropenia.
1. Opóźniona biegunka
Częstość występowania wynosi od 80% do 90%, przy czym ciężkie przypadki stanowią 39%. Mediana czasu wystąpienia wynosi 5 dni po podaniu leku, średni czas trwania wynosi 4 dni, a ciężkie przypadki mogą prowadzić do zgonu. Biegunkę występującą 24 godziny po przyjęciu leku należy uznać za biegunkę opóźnioną. Po wystąpieniu pierwszego wodnistego stolca lub nieprawidłowej perystaltyki jelit w jamie brzusznej, loperamid należy natychmiast przyjąć doustnie. Pierwsza dawka wynosi 4 mg, następnie 2 mg co 2 godziny przez co najmniej 12 godzin, aż do ostatniego wodnistego stolca. Najczęściej stosowany lek nie powinien przekraczać 48 godzin. Jeśli biegunka nie ustąpi po 48 godzinach, należy rozpocząć profilaktyczne doustne stosowanie antybiotyków o szerokim-zakresie działania (chinolony) przez 7 dni i zmienić inne leki przeciwbiegunkowe.
3. Inne schorzenia, takie jak zespół acetylocholinowy
Obejmuje to „wczesną” biegunkę (występującą w ciągu 24 godzin), pocenie się, zwiększoną ilość śliny, zaburzenia widzenia, spazmatyczną biegunkę i łzawienie. Jeżeli powyższe objawy są nasilone, można podać podskórnie atropinę w dawce 0,25 mg. W pierwszym cyklu nie zaleca się profilaktycznego stosowania atropiny, jednak w przypadku nasilonych objawów, w tym wczesnej biegunki, w kolejnym cyklu można zastosować profilaktyczne podskórne wstrzyknięcie atropiny 0,25 mg. Zapalenie błon śluzowych, wypadanie włosów, zmęczenie i toksyczność skórna są stosunkowo łagodne.
4. Wpływ na czynność wątroby
U pacjentów bez postępujących przerzutów do wątroby leczonych w monoterapii częstość występowania przemijającego, łagodnego do umiarkowanego podwyższenia poziomu aminotransferazy, fosfatazy zasadowej i bilirubiny w surowicy wynosiła odpowiednio 9,2%, 8,1% i 1,8%. 7.3% pacjentów, do których doszło przemijające łagodne do umiarkowanego podwyższenia poziomu kreatyniny w surowicy; U pacjentów bez postępujących przerzutów do wątroby, poddawanych terapii skojarzonej, przejściowo (stopnia 1 i 2) AST ALT, częstość występowania podwyższonego poziomu fosfatazy zasadowej lub bilirubiny wynosi odpowiednio 15%, 11%, 11% i 10%. Częstość występowania tymczasowego uniesienia o 3 stopnie u pacjentów wynosi odpowiednio 0%, 0%, 0% i 1%. Nie zaobserwowano wzrostu o 4 stopnie.
2. Ciężka neutropenia
Wskaźnik zapadalności wyniósł 39,6%. Reakcje żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty) są częste, ale nie ciężkie. W przypadku neutropenii nie zaleca się profilaktycznego stosowania niegefityny (G-CSF) ani saksagliptyny (GM-CSF). Jeżeli w pierwszym tygodniu wystąpi ciężka opóźniona neutropenia, można rozważyć zastosowanie leku.

Chlorowodorek irynotekanu, powszechnie znany jako CPT-11, jest środkiem chemioterapeutycznym stosowanym głównie w leczeniu raka okrężnicy i odbytnicy. Jego profil bezpieczeństwa ma kluczowe znaczenie przy ocenie przydatności do stosowania u pacjentów. Poniżej znajduje się szczegółowy przegląd względów bezpieczeństwa:
A. Toksyczność hematologiczna:
- Neutropenia: Neutropenia jest najważniejszą dawką-ograniczającą toksyczność tego leku. Jest ono odwracalne i nie-kumuluje się, a mediana czasu najniższego poziomu wynosi 8 dni po podaniu. W monoterapii ciężka neutropenia (liczba neutrofilów < 500/mm3) występuje u około 22,6% pacjentów.
- Trombocytopenia: Rzadziej, u około 0,9% pacjentów liczba płytek krwi jest mniejsza lub równa 50 000/mm3.
- Niedokrwistość: Chociaż jest mniej poważna, może wystąpić niedokrwistość, którą należy monitorować.
B. Toksyczność żołądkowo-jelitowa:
- Opóźniona biegunka: Opóźniona biegunka (występująca po ponad 24 godzinach od podania) jest toksycznością-ograniczającą dawkę. Podczas monoterapii u około 20% pacjentów występuje ciężka biegunka.
- Nudności i wymioty: Ciężkie nudności i wymioty występują u około 10% pacjentów stosujących monoterapię i są rzadsze w przypadku terapii skojarzonej.
- Inne skutki ze strony przewodu pokarmowego: Mogą wystąpić zaparcia, bóle brzucha, jadłowstręt, zapalenie błon śluzowych i rzadko niedrożność jelit, krwawienie lub perforacja.
C. Toksyczność nie-hematologiczna:
- Zespół acetylocholinowy: Rzadkie, ale potencjalne działanie niepożądane charakteryzujące się nadmiernym łzawieniem, poceniem, ślinieniem, niewyraźnym widzeniem i bólem brzucha.
- Neurologiczne: Rzadko u pacjentów może wystąpić dezorientacja, zawroty głowy lub drgawki.
- Inny: Często występuje zmęczenie, łysienie (wypadanie włosów) i łagodne reakcje skórne.
- Zmniejszenie dawki: Zaleca się zmniejszenie dawki u pacjentów, u których występuje ciężka neutropenia, neutropenia z gorączką lub infekcją lub ciężka biegunka wymagająca nawodnienia dożylnego.
- Monitorowanie: Aby monitorować toksyczność i odpowiednio dostosowywać dawkę, konieczne są regularne badania morfologii krwi i ocena kliniczna.
- Jest przeciwwskazany u pacjentów z przewlekłą chorobą zapalną lub niedrożnością jelit, ciężkimi zaburzeniami czynności szpiku kostnego oraz u kobiet w ciąży lub karmiących piersią.
- Nie należy go stosować u pacjentów, u których stężenie bilirubiny przekracza 1,5-krotność górnej granicy normy ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia ciężkiej neutropenii.
- Starsi Pacjenci: Należy zachować ostrożność podczas doboru dawki u osób w podeszłym wieku ze względu na możliwość pogorszenia funkcji fizjologicznych.
- Niewydolność nerek: Nie badano szczegółowo stosowania leku u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, dlatego zaleca się ostrożność.
- Zaburzenia czynności wątroby: U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby konieczne jest dostosowanie dawki, ponieważ zwiększone stężenie bilirubiny wiąże się ze zwiększonym ryzykiem ciężkiej neutropenii.
- Może wchodzić w interakcje z innymi lekami, zwłaszcza tymi, które wpływają na metabolizm irynotekanu lub jego aktywnego metabolitu, SN-38.
- W przypadku podawania irynotekanu z innymi chemioterapeutykami lub lekami, które mogą zmieniać jego farmakokinetykę, może być konieczne ścisłe monitorowanie i potencjalne dostosowanie dawki.

Metoda syntezy
Wytwarzanie węglanu 4-piperydynopiperydyny:
- 4-Piperydynopiperydynę poddaje się reakcji z węglanem dimetylu w dipolarnym rozpuszczalniku aprotycznym z wytworzeniem węglanu 4-piperydynopiperydyny.
- Na tym etapie ustalana jest podstawowa struktura piperydyny potrzebna do dalszej modyfikacji.
Reakcja z 7-etylo-10-hydroksykamptotecyną:
- Następnie węglan 4-piperydynopiperydyny poddaje się reakcji z 7-etylo-10-hydroksykamptotecyną w niepolarnym rozpuszczalniku, otrzymując irynotekan w postaci wolnej zasady.
- Na tym etapie wprowadza się ugrupowanie kamptotecyny, kluczowy farmakofor o działaniu przeciwnowotworowym.
Konwersja do chlorowodorku:
- Wolną zasadę irynotekanu rozpuszcza się w wodzie i doprowadza do pH 3–4 za pomocą kwasu solnego.
- Dodaje się nadmiar acetonu (zwykle 4-krotność objętości wody) w celu wytrącenia chlorowodorku.
- Otrzymane kryształy filtruje się, przemywa i-susza próżniowochlorowodorek irynotekanu.

Chlorowodorek irynotekanu(kwas salicylowy irynotekan) jest-rozpuszczalną w wodzie pół-syntetyczną pochodną kamptotecyny. Jego nazwa chemiczna to trihydrat chlorowodorku (+)-(4S)-4,11-dietylu-4-hydroksy-9-[(4-piperydynylopiperydyno)karbonylo]-1H-pirano-2-ylindolizyno-3,14-(4H,12H)-dionu, o wzorze cząsteczkowym C₃₃H₃₈N₄O₆·HCl·3H₂O i masę cząsteczkową 677,19. Jako inhibitor topoizomerazy I, jego właściwości chemiczne są ściśle powiązane z działaniem przeciwnowotworowym.
|
|
|
|
|
Stan fizyczny i stabilność
Irynotekanu chlorowodorek w temperaturze pokojowej ma postać bladożółtego lub jasnożółtego proszku i jest higroskopijny. Należy go przechowywać w szczelnie zamkniętym pojemniku w niskiej temperaturze (2-8 stopni) i suchym środowisku. Jego zakres temperatur topnienia wynosi 250-256 stopni. Może rozkładać się w wysokich temperaturach, co wskazuje na ograniczoną stabilność termiczną. Związek jest stabilny chemicznie w normalnej temperaturze i ciśnieniu, należy jednak unikać kontaktu z silnymi utleniaczami, aby zapobiec reakcjom utleniania. Ma znaczną rozpuszczalność w wodzie i może być całkowicie rozpuszczony w wodzie, słabo rozpuszczalny w chloroformie i etanolu oraz prawie nierozpuszczalny w acetonie i eterze. Ta cecha rozpuszczalności jest ściśle związana z grupami polarnymi w cząsteczce (takimi jak grupy hydroksylowe i aminowe).
Kwasowość i reaktywność
Jako sól kwasu chlorowodorowego, chlorowodorek irynotekanu dysocjuje jony wodorowe (H⁺) w wodzie, powodując kwasowość. Pierścień piperydyny i grupy hydroksylowe w jego cząsteczce mogą brać udział w reakcjach kwasowo--zasadowych, takich jak reagowanie z zasadami z wytworzeniem odpowiednich soli. W organizmie chlorowodorek irynotekanu przekształca się w aktywny metabolit SN-38 pod wpływem esterazy kwasu karboksylowego (CES1, CES2) i butyrylocholinesterazy (hBChE). Ten proces konwersji opiera się na reakcji hydrolizy wiązania estrowego w cząsteczce, co wykazuje jego reaktywność. Dodatkowo sprzężone wiązanie podwójne i fenolowe grupy hydroksylowe w cząsteczce SN-38 mogą brać udział w reakcjach redoks, dodatkowo wpływając na jego skuteczność i toksyczność.
Mechanizm hamowania topoizomerazy I
Podstawowa właściwość chemiczna chlorowodorku irynotekanu polega na jego roli jako inhibitora topoizomerazy I. Topoizomeraza I podczas replikacji i transkrypcji DNA odcina jedno-niciowy DNA i- ponownie go przyłącza, łagodząc napięcie wynikające z superskręcenia DNA. Irynotekan i jego aktywny metabolit SN-38 mogą stabilizować rozszczepialny kompleks utworzony przez topoizomerazę I i DNA, zapobiegając ponownemu-połączeniu pojedynczych nici DNA, co prowadzi do pęknięć-podwójnych nici DNA. Pęknięcia te są nieodwracalne i ostatecznie powodują apoptozę komórek. Mechanizm ten jest ściśle powiązany ze szkieletem kamptotecyny w jej cząsteczce – szkielet ten może wnikać w duży rowek DNA i zakłócać interakcję pomiędzy topoizomerazą I a DNA.
Korelacja między metabolizmem a skutecznością
Proces metaboliczny irynotekanu w organizmie znacząco wpływa na jego skuteczność i toksyczność. Około 2-5% oryginalnego leku ulega przemianie w wątrobie i osoczu do SN-38, który jest 100-1000 razy bardziej aktywny niż lek oryginalny. SN-38 dalej łączy się z kwasem glukuronowym, tworząc SN-38G, zmniejszając toksyczność. Jednakże u pacjentów z polimorfizmem genu UGT1A1 wytwarzanie SN-38G jest zmniejszone, co prowadzi do akumulacji SN-38 i powoduje ciężką neutropenię i biegunkę. Ta cecha metaboliczna jest ściśle związana z miejscem wiązania kwasu glukuronowego w jego cząsteczce, co wskazuje na korelację między właściwościami chemicznymi a skutecznością.
Mechanizmy bezpieczeństwa i toksyczności
Toksyczność chlorowodorku irynotekanu jest bezpośrednio związana z jego właściwościami chemicznymi. Opóźniona biegunka, którą wywołuje, wynika z uszkodzenia komórek nabłonka jelit przez SN-38, co prowadzi do zaburzenia równowagi elektrolitowej i zwiększonego wydzielania. Ostry zespół cholinergiczny jest związany z hamowaniem acetylocholinoesterazy i objawia się takimi objawami, jak ból brzucha, ślinienie się i łzawienie. Dodatkowo utleniające metabolity SN-38 mogą powodować hepatotoksyczność, objawiającą się podwyższonym poziomem transaminaz i bilirubiny. Te reakcje toksyczne są ściśle powiązane z metabolitami grup aktywnych w cząsteczkach, takimi jak fenolowe grupy hydroksylowe i wiązania estrowe.
Popularne Tagi: chlorowodorek irynotekanu cas 100286-90-6, dostawcy, producenci, fabryki, hurtownia, zakup, cena, luzem, na sprzedaż












