Peptyd angiotensyny CAS 1407-47-2

Peptyd angiotensyny, wzór cząsteczkowy C62H89N17O14, CAS 1407-47-2, to zbiorcze określenie serii bioaktywnych hormonów peptydowych, które odgrywają kluczową rolę w regulacji ciśnienia krwi, homeostazy płynów i elektrolitów. Zwykle ma postać białego lub lekko żółtawego, bezpostaciowego proszku. Proszek ten ma dobrą higroskopijność, więc może wchłaniać wilgoć i zbijać się w wilgotnym środowisku. Masa cząsteczkowa wynosi około 1046,2 daltonów (Da), co wynika z jego składu składającego się z 8 reszt aminokwasowych i obecności dwóch wiązań dwusiarczkowych. Dokładna masa cząsteczkowa może się nieznacznie różnić ze względu na modyfikację lub degradację aminokwasów. Specyficzne typy angiotensyny obejmują angiotensynę I, angiotensynę II (Angiotensynę II, w skrócie Ang II) i angiotensynę III, których właściwości fizyczne różnią się ze względu na różne struktury molekularne. Jako związek jonowy, Angiotensyna II ma pewną przewodność w roztworze. Wielkość jego przewodności zależy od stopnia dysocjacji i stężenia jonów w roztworze. Mierząc przewodność, można poznać stopień jonizacji i stan dysocjacji angiotensyny II w roztworze.

Peptyd angiotensyny, znana również jako angiotensyna, to seria bioaktywnych hormonów peptydowych, które odgrywają kluczową rolę w układzie sercowo-naczyniowym. Angiotensyna uczestniczy głównie w procesach fizjologicznych, takich jak regulacja ciśnienia krwi, równowaga wodno-solna i przebudowa układu sercowo-naczyniowego.

1. Regulacja ciśnienia krwi

 

Angiotensyna odgrywa kluczową rolę w regulacji ciśnienia krwi, szczególnie w utrzymaniu homeostazy ciśnienia krwi. Angiotensyna II (Ang II) jest najbardziej aktywnym członkiem rodziny angiotensyny, działającym poprzez aktywację receptora angiotnsyny (AT1R). Ang II może kurczyć mięśnie gładkie naczyń, zwiększać opór obwodowy, a tym samym zwiększać ciśnienie krwi. Ponadto Ang II może również stymulować uwalnianie aldosteronu, co prowadzi do zatrzymywania wody i sodu, co jeszcze bardziej zwiększa nadciśnienie.

2. Bilans soli w wodzie

 

Angiotensyna utrzymuje równowagę soli wodnych poprzez regulację czynności nerek. Ang II może stymulować wchłanianie zwrotne jonów sodu w kanalikach proksymalnych nerek, zmniejszać wydalanie sodu z moczem, a tym samym zapobiegać występowaniu hiponatremii. Tymczasem Ang II może również promować uwalnianie hormonu antydiuretycznego (ADH), zmniejszać wydalanie moczu i dodatkowo utrzymywać równowagę płynów.

3. Przebudowa układu sercowo-naczyniowego

 

Angiotensyna odgrywa także ważną rolę w procesie przebudowy układu sercowo-naczyniowego. W stanach patologicznych chorób układu krążenia, takich jak nadciśnienie i miażdżyca, angiotnsyna może sprzyjać proliferacji i migracji komórek mięśni gładkich naczyń, prowadząc do pogrubienia ścian naczyń i zwężenia ich światła. Ponadto Ang II może stymulować proliferację i syntezę kolagenu fibroblastów mięśnia sercowego, sprzyjać zwłóknieniu mięśnia sercowego i wpływać na czynność serca.

4. Stres oksydacyjny

 

Angiotensyna jest ściśle powiązana ze stresem oksydacyjnym. Ang II może stymulować wytwarzanie reaktywnych form tlenu (ROS), prowadząc do zwiększonej reakcji na stres oksydacyjny. Stres oksydacyjny nie tylko zaostrza uszkodzenie układu krążenia, ale także uczestniczy w powstawaniu i rozwoju wielu chorób układu krążenia, takich jak miażdżyca, niewydolność serca itp.

5. Autofagia

 

W ostatnich latach badania wykazały, że angiotnsyna bierze również udział w regulacji autofagii. Autofagia to wewnątrzkomórkowy mechanizm degradacji i regeneracji, który ma ogromne znaczenie dla utrzymania homeostazy komórkowej. Ang II może hamować autofagię poprzez aktywację szlaku sygnałowego mTOR, co prowadzi do wewnątrzkomórkowej akumulacji białek i narządów, wpływając w ten sposób na funkcję i przeżycie komórek sercowo-naczyniowych.

Peptydy angiotensyny, zwłaszcza angiotensyna II (Ang II), odgrywają ważną rolę w układzie sercowo-naczyniowym. Oprócz znanego działania presyjnego i funkcji regulującej równowagę soli w wodzie, Ang II uczestniczy również w regulacji autofagii komórkowej. Autofagia to wewnątrzkomórkowy proces degradacji, który utrzymuje homeostazę komórkową i normalne funkcjonowanie poprzez usuwanie uszkodzonych lub nadmiarowych organelli i białek. W układzie sercowo-naczyniowym autofagia pełni złożoną i wieloaspektową rolę, mogąc działać ochronnie lub uczestniczyć w procesach patologicznych. Poniżej znajduje się szczegółowy opis zaangażowania Ang II w regulację autofagii.

Podstawowe pojęcia i mechanizmy autofagii

 

Autofagia to wysoce konserwatywny proces komórkowy obejmujący kapsułkowanie organelli, białek i innych składników komórkowych w dwuwarstwowej strukturze błony w celu utworzenia autofagosomów, które następnie łączą się z lizosomami w celu degradacji. Proces ten ma kluczowe znaczenie dla utrzymania homeostazy komórkowej, radzenia sobie z presją zewnętrzną i promowania przeżycia komórek. Mechanizm regulacyjny autofagii jest złożony i obejmuje wiele szlaków sygnalizacyjnych i mechanizmów molekularnych, w tym szlak PI3K/Akt/mTOR, szlak AMPK itp.

Mechanizm molekularny Ang II regulujący autofagię

 

Ang II aktywuje oksydazę NADPH i mitochondrialny kanał KATP poprzez receptor AT1
Po związaniu się z receptorem AT1, Ang II może aktywować oksydazę NADPH, prowadząc do znacznej produkcji reaktywnych form tlenu (ROS). ROS, jako ważna cząsteczka sygnalizacyjna, może aktywować różne szlaki sygnalizacyjne, w tym szlak autofagii. Tymczasem Ang II może dalej promować produkcję ROS poprzez otwarcie mitochondrialnych kanałów KATP. Te ROS mogą aktywować ekspresję genów związanych z autofagią, promując tworzenie i degradację autofagosomów.

Ang II reguluje autofagię poprzez szlak sygnalizacyjny Akt/mTOR

 

Ang II reguluje autofagię poprzez szlak sygnalizacyjny Akt/mTOR
Akt to kinaza serynowo-treoninowa, znana również jako kinaza białkowa B, która odgrywa kluczową rolę w różnych procesach komórkowych. Aktywacja Akt może hamować aktywność mTOR, który jest negatywnym regulatorem autofagii. Kiedy mTOR jest hamowany, aktywowana jest autofagia. Jednakże Ang II może pośrednio hamować autofagię poprzez aktywację Akt poprzez receptory AT1. Efekt ten może mieć-efekt miecza obosiecznego w układzie sercowo-naczyniowym: z jednej strony hamowanie autofagii może przyczyniać się do przeżycia komórek; Z drugiej strony nadmierne hamowanie może prowadzić do uszkodzenia komórek i upośledzenia funkcji.

Ang II reguluje autofagię poprzez wpływ na aktywność NOS

 

Tlenek azotu (NO) jest ważną cząsteczką sygnalizacyjną zaangażowaną w różne procesy fizjologiczne i patologiczne. NO jest katalizowany przez syntazę tlenku azotu (NOS). Ang II może hamować aktywność NOS, prowadząc do zmniejszenia wytwarzania NO. Redukcja NO może regulować autofagię poprzez wpływ na szlaki sygnałowe związane z autofagią, takie jak szlak PI3K/Akt/mTOR. Ponadto NO może bezpośrednio uczestniczyć w tworzeniu i degradacji autofagosomów, chociaż badania w tej dziedzinie nie są jeszcze-dogłębne.

Rola autofagii indukowanej Ang II w miażdżycy

 

Miażdżyca jest jedną z głównych patologicznych podstaw chorób układu krążenia. Duża liczba badań wykazała, że ​​Ang II odgrywa ważną rolę w powstawaniu i rozwoju miażdżycy. Ang II indukuje uwalnianie dużych ilości reaktywnych form tlenu, uszkadza komórki śródbłonka, indukuje stan zapalny oraz sprzyja migracji, proliferacji i apoptozie komórek mięśni gładkich naczyń, prowadząc do nieprawidłowości strukturalnych i funkcjonalnych w ścianie naczyń. Podczas tego procesu autofagia wywołana Ang II może mieć podwójny efekt. Z jednej strony podstawowa/fizjologiczna autofagia pomaga w usuwaniu uszkodzonych organelli i białek, utrzymując homeostazę i normalne funkcjonowanie komórek ściany naczyń; Z drugiej strony nadmierna autofagia może prowadzić do śmierci komórek i niestabilności blaszki miażdżycowej oraz zaostrzyć proces miażdżycy.

Rola Ang II w regulacji autofagii w przypadku niedokrwienia mięśnia sercowego-uszkodzenia reperfuzyjnego

 

Niedokrwienie mięśnia sercowego-uszkodzenie reperfuzyjne jest jednym z powszechnych procesów patologicznych w chorobach sercowo-naczyniowych. Podczas niedokrwienia mięśnia sercowego niewystarczający dopływ tlenu prowadzi do uszkodzenia komórek; Podczas reperfuzji, ze względu na nadmierne wytwarzanie wolnych rodników tlenowych i mechanizmy takie jak przeciążenie wapniem, uszkodzenie komórek ulega dalszemu pogorszeniu. Podczas tego procesu Ang II hamuje autofagię poprzez aktywację szlaku sygnałowego Akt/mTOR, co może pomóc złagodzić uszkodzenie-reperfuzyjne mięśnia sercowego. Jednakże efekt ten może być zależny od czasu{{5} i dawki-. We wczesnych stadiach niedokrwienia hamowanie autofagii może przyczynić się do przeżycia komórek; W późnym stadium niedokrwienia lub reperfuzji nadmierne hamowanie może prowadzić do uszkodzenia komórek i upośledzenia czynnościowego.

Rola Ang II w regulacji autofagii w przebudowie przedsionków

 

Przebudowa przedsionków jest jedną z ważnych patologicznych przyczyn chorób arytmii, takich jak migotanie przedsionków. Badania wykazały, że Ang II reguluje autofagię i sprzyja zwiększonemu wydzielaniu kolagenu poprzez aktywację szlaku sygnałowego ERK w fibroblastach przedsionków, co prowadzi do zwiększonego odkładania się kolagenu w śródmiąższu serca i przebudowy przedsionków. Podczas tego procesu autofagia indukowana Ang II może uczestniczyć w występowaniu i rozwoju przebudowy przedsionków poprzez wpływ na syntezę i degradację kolagenu. Ponadto autofagia może również regulować proces przebudowy przedsionków, wpływając na proliferację i apoptozę fibroblastów przedsionków.

Skok wydajności Precyzja i stabilność

 

Dzięki zastosowaniu-zintegrowanych przegubów o wysokiej wydajności seria CRA może zwiększyć tempo o 25%, a produktywność może osiągnąć nowy szczyt;algorytm tłumienia drgań został ulepszony, aby uzyskać dobry efekt-wstrząsów;obsługiwane są algorytmy kompensacji pełnego-parametru DH i algorytm TrueMotion, a bezwzględna dokładność pozycjonowania wynosi 0,2–0,4 mm przy zmianie położenia, a ruch zakrzywiony jest precyzyjny i stabilny.

Peptyd angiotensynyto seria bioaktywnych hormonów peptydowych, które odgrywają kluczową rolę w regulacji ciśnienia krwi, homeostazy płynów i elektrolitów. Laboratoryjna synteza angiotnsyny obejmuje głównie techniki syntezy chemicznej, w tym kondensację aminokwasów, wydłużanie łańcucha peptydowego oraz zastosowanie niezbędnych grup ochronnych i odczynników aktywacyjnych. W syntezie zwykle wykorzystuje się metody syntezy peptydów w fazie stałej (SPPS) lub syntezy peptydów w fazie ciekłej (LPPS). Metody te pozwalają na budowę łańcuchów peptydowych poprzez stopniowe dodawanie aminokwasów.

1. Synteza peptydów w fazie stałej (SPPS)

Synteza peptydów w fazie stałej jest powszechnie stosowaną metodą syntezy łańcucha peptydowego, która wykorzystuje nośnik w fazie stałej do utrwalenia N-końca łańcucha peptydowego, a następnie wydłuża łańcuch peptydowy poprzez stopniowe dodawanie reszt aminokwasowych. Poniżej znajduje się uproszczona droga syntezy angiotnsyny II (Ang II):

Krok 1: Utrwalanie wyjściowych aminokwasów

Połącz koniec karboksylowy wyjściowego aminokwasu (takiego jak L-walina) z grupą hydroksylową na stałym nośniku (takim jak żywica polistyrenowa) poprzez wiązania estrowe.

Równanie chemiczne:

H₂N-CH(CH₃)-CH₂-COOH+R-OH → H₂N-CH(CH₃)-CH₂-Dyrektor operacyjny-R+H₂O

Krok 2: kondensacja aminokwasów

Zabezpiecz grupę aminową pierwszego aminokwasu (np. za pomocą zabezpieczenia Boc), następnie dodaj drugi aminokwas (np. L-izoleucynę) i połącz go wiązaniami peptydowymi. Ten etap zwykle wymaga użycia środków kondensujących (takich jak DCC, DIC itp.) i katalizatorów (takich jak DMAP).

Równanie chemiczne:

Boc-H₂N-CH(CH₃)-CH₂-Dyrektor operacyjny-R+H₂N-CH(CH₃)-CH₂-COOH → Boc-H₂N-CH(CH₃)-CH₂-CONH-CH (CH₃)-CH₂-Dyrektor operacyjny-R+H₂O

Krok 3: Usuń ochronę i elucję

Usuń grupy zabezpieczające (takie jak Boc), a następnie wymyj łańcuch peptydowy z nośnika w fazie stałej. Ten etap zwykle wymaga użycia kwasu lub zasady.

Równanie chemiczne:

Boc-H₂N-CH(CH₃)-CH₂-CONH-CH(CH₃)-CH₂-COO-R+HCl → H2N-CH(CH₃)-CH₂-CONH-CH(CH₃ -CH₂-Dyrektor Operacyjny-R+Boc Cl

Krok 4: Późniejsza kondensacja aminokwasów

Powtórz proces z drugiego i trzeciego etapu, stopniowo dodając pozostałe aminokwasy (takie jak L-tyrozyna, L-prolina i L-fenyloalanina), aż do zsyntetyzowania całej angiotensyny II.

Krok 5: Oczyszczanie i identyfikacja produktu końcowego

Usuń zanieczyszczenia odpowiednimi metodami oczyszczania, takimi jak HPLC, oraz zidentyfikuj strukturę i czystość produktu końcowego za pomocą spektrometrii mas, magnetycznego rezonansu jądrowego i innych metod.

2. Synteza peptydów w fazie ciekłej (LPPS)

Synteza peptydów w fazie ciekłej to metoda syntezy łańcucha peptydowego prowadzona w roztworze. W porównaniu z syntezą peptydów w-fazie stałej, synteza peptydów w-fazie ciekłej nie wymaga wsparcia w fazie stałej-, ale stopniowo konstruuje łańcuchy peptydowe w roztworze. Poniżej znajduje się uproszczona droga syntezy angiotensyny II:

Krok 1: Aktywacja wyjściowych aminokwasów

Aktywacja grupy karboksylowej wyjściowych aminokwasów (takich jak L-walina) zazwyczaj wiąże się z użyciem odczynników aktywujących (takich jak NHS, EDC itp.).

Równanie chemiczne:

H₂N-CH(CH₃)-CH₂-COOH+NHS+EDC → H₂N-CH(CH₃)-CH₂-CO-NHS+EDC · HCl

Krok 2: kondensacja aminokwasów

Aktywowany aminokwas reaguje z grupą aminową drugiego aminokwasu (takiego jak L-izoleucyna), tworząc wiązanie peptydowe. Etap ten zwykle prowadzi się w łagodnych warunkach i nie wymaga dodatkowych katalizatorów.

Równanie chemiczne:

H₂N-CH(CH₃)-CH₂-CO-NHS+H₂N-CH(CH₃)-CH₂-COOH → H₂N-CH(CH₃)-CH₂-CONH-CH(CH₃)-CH₂-COOH+NHS

Krok 3: Późniejsza kondensacja aminokwasów

Powtórz proces z drugiego etapu, stopniowo dodając pozostałe aminokwasy (takie jak L-tyrozyna, L-prolina i L-fenyloalanina), aż do zsyntetyzowania całej angiotensyny II.

Krok 4: Oczyszczanie i identyfikacja produktu końcowego

Podobnie jak w przypadku syntezy peptydów na fazie stałej-, zanieczyszczenia są usuwane odpowiednimi metodami oczyszczania, a struktura i czystość końcowego produktuPeptyd angiotensynyidentyfikuje się za pomocą spektrometrii mas, jądrowego rezonansu magnetycznego i innych metod.

► „Alternatywne” ścieżki RAAS

Receptor proreniny (PRR):

Wiąże proreninę i reninę, wzmacniając sygnalizację RAAS niezależnie od Ang II.

Celem aliskirenu w badaniach dotyczących nefropatii cukrzycowej.

Blokery receptora (Pro)Reniny:

Peptyd regionu obsługi (HRP): hamuje sygnalizację, w której pośredniczy PRR-.

► Mikrobiota jelitowa i RAAS

Krótkołańcuchowe-kwasy tłuszczowe (SCFA):

Wytwarzane przez bakterie jelitowe SCFA (np. octan) zwiększają poziom ACE2 w nerkach, modulując równowagę RAAS.

Probiotyki:

Wstępne badania sugerująLactobacillusspp. może zmniejszać nadciśnienie poprzez modulację RAAS.

► Inżynieria peptydów i dostarczanie leków

Dostarczanie za pośrednictwem nanocząstek-:

Liposomy lub polimery kapsułkujące Ang-(1-7) poprawiają ukierunkowane dostarczanie do serca lub nerek.

Peptydy penetrujące komórkę (CPP):

Koniugacja analogów Ang IV z CPP zwiększa penetrację OUN.

► Medycyna precyzyjna w terapii RAAS

Farmakogenomika:

Warianty wASIAGTR1geny wpływają na odpowiedź na inhibitory ACE i ARB.

Biopsje płynne:

Pomiar współczynnika Ang II/Ang-(1-7) w osoczu może pomóc w spersonalizowaniu leczenia.

Popularne Tagi: Peptyd angiotensyny cas 1407-47-2, dostawcy, producenci, fabryki, hurtownia, zakup, cena, luzem, na sprzedaż