Błękit tymolowy CAS 76-61-9

W scenariuszach rutynowych badań histologicznych najbardziej podstawowym i powszechnym zastosowaniem jest szybki środek do barwienia całej tkanki, dostosowany do wymagań szybkiego obrazowania w śródoperacyjnej zamrożonej diagnostyce patologicznej. Tradycyjny proces barwienia HE wymaga ponad dziesięciu etapów, w tym utrwalenia, odwodnienia, przezroczystości, zanurzenia w wosku, zatapiania i barwienia. Cały proces trwa ponad godzinę i nie jest w stanie spełnić wymogu dostarczenia wyników diagnostycznych w ciągu 30 minut od patologii śródoperacyjnej. Natomiast system szybkiego barwienia wymaga jedynie zanurzenia zamrożonych skrawków w stężeniu 0,1%.błękit tymolowyroztworem kwasu octowego przez 30-60 sekund.

Po prostym etapie płukania można je bezpośrednio obserwować pod mikroskopem. Jądro komórkowe zostanie wybarwione wyraźnym, ciemnoniebieskim kolorem, podczas gdy cytoplazma i zrąb będą miały jasny, jasnoniebieski kolor. Ogólny kontrast barwienia w pełni spełnia potrzeby interpretacyjne patologa dotyczące morfologii komórki, stosunku cytoplazmy jądrowej i struktury tkanki. Dane kliniczne z oddziałów patologii wielu najlepszych szpitali w Chinach pokazują, że zastosowanie go do śródoperacyjnego szybkiego barwienia zamrożonych skrawków może skrócić całkowity czas obrazowania do mniej niż 15 minut, a dokładność diagnostyczna jest zgodna z tradycyjnym barwieniem HE i sięga ponad 97%.

Jest szczególnie przydatny do szybkiej oceny łagodnych i złośliwych guzów powierzchownych, takich jak piersi i tarczyca, podczas operacji, znacznie skracając czas oczekiwania pacjentów i zmniejszając ryzyko wtórnej operacji. Korzyści są dodatkowo podkreślane w lokalnych placówkach medycznych i w scenariuszach terenowych badań przesiewowych patologicznych. Nie wymaga skomplikowanej, w pełni automatycznej maszyny do barwienia, wystarczy skonfigurować prosty roztwór do barwienia i mikroskop optyczny, aby zakończyć operację. Zabarwione plastry można przechowywać przez długi czas w środowisku naturalnym bez blaknięcia, w pełni dostosowując się do ograniczonych zasobów oddolnych warunków laboratoryjnych. W dużych-populacyjnych badaniach przesiewowych biopsja błony śluzowej przewodu pokarmowego.

Szybkie barwienie małych tkanek biopsyjnych błony śluzowej uzyskanych podczas gastroskopii może zakończyć cały proces od utrwalenia tkanki do obserwacji barwienia w ciągu 10 minut, szybko identyfikując atypowy rozrost i wczesne zmiany nowotworowe nabłonka błony śluzowej, znacznie poprawiając skuteczność badań przesiewowych wczesnego raka przewodu pokarmowego. W przeciwieństwie do typowych problemów związanych z nadmiernym barwieniem jądra i rozmytym tłem cytoplazmy w barwieniu HE, wybarwione skrawki tkanki wykazują wyraźne i ostre granice barwienia jądra, dzięki czemu można wyraźnie przedstawić subtelną strukturę jąderka. Patolodzy mogą z łatwością zidentyfikować subtelne cechy morfologiczne wczesnego raka, takie jak nieprawidłowa wielkość jądra i pogrubienie błony jądrowej, co stanowi wiarygodną podstawę do diagnozy wczesnych zmian.

Dzięki wysokiemu powinowactwu do kwaśnych białek i mukopolisacharydów ma wiele niezastąpionych, ekskluzywnych zastosowań w rozpoznawaniu specjalnych struktur histologicznych. W miejscu barwienia tkanki chrzęstnej macierz chrząstki jest bogata w kwaśne mukopolisacharydy. W słabo kwaśnym środowisku barwiącym może specyficznie wiązać się z tymi mukopolisacharydami, powodując zabarwienie macierzy chrząstki na jednolity, ciemnoniebieski kolor, podczas gdy cytoplazma chondrocytów wydaje się jasnoniebieska. Zarys zagłębień chrzęstnych jest wyraźnie zarysowany, a efekt barwienia jest jeszcze lepszy niż w przypadku tradycyjnego barwienia błękitem Alixin.

W patologicznym badaniu choroby zwyrodnieniowej stawów jego barwienie pozwala wyraźnie zaobserwować stopień degradacji macierzy chrząstki, dokładnie zidentyfikować subtelne zmiany zwłóknienia powierzchni chrząstki i utratę mukopolisacharydów we wczesnym stadium choroby zwyrodnieniowej stawów oraz zapewnić intuicyjną podstawę morfologiczną do patologicznej oceny choroby zwyrodnieniowej stawów. Jednocześnie przy barwieniu odwapnionych odcinków tkanki kostnej może dobrze tolerować kwaśne środowisko resztkowego roztworu odwapniającego, bez problemu utraty zabarwienia jądrowego z powodu kwaśnych pozostałości, takich jak hematoksylina. Barwione beleczki kostne i komórki kostne mają wyraźną morfologię, co czyni go bardzo praktycznym i szybkim odczynnikiem barwiącym do diagnostyki patologicznej tkanki kostnej.

W kontekście rozpoznawania mieliny w tkance nerwowej ulepszony system barwienia może przeprowadzać specyficzne barwienie struktury mielinowej nerwów obwodowych. Po utrwaleniu skrawków tkanki nerwowej kwasem osmowym i zastosowaniu go do barwienia kontrastowego, struktura osłonki mielinowej zostanie wybarwiona różnymi odcieniami niebiesko-czarnej czerni i zostanie w pełni ukazana biegła morfologia włókien nerwowych. Wyraźnie można zaobserwować zmiany morfologiczne związane z utratą, rozpadem i regeneracją osłonki mielinowej po uszkodzeniu nerwu, co znalazło szerokie zastosowanie w diagnostyce patologicznej neuropatii obwodowej i badaniach eksperymentalnych nad regeneracją nerwów. W scenariuszu obserwacji patologii nerek błona podstawna.

Kwaśne zabarwienie może sprawić, że błona podstawna kłębuszków stanie się przezroczysta, ciemnoniebieska, bez konieczności stosowania kosztownego procesu barwienia kwasem nadjodowym Schiffa (PAS), który pozwala szybko zidentyfikować małe zmiany, takie jak zgrubienie i powstawanie kolców w błonie podstawnej kłębuszków, zapewniając szybkie odniesienie do wstępnej klasyfikacji i diagnozy kłębuszkowego zapalenia nerek. W diagnostyce zmian ziarniniakowychbłękit tymolowymoże specyficznie barwić kwaśną mucynę i składniki związane z patogenami w zmianach chorobowych, dzięki czemu obszar martwicy serowatej w ziarniniaku gruźliczym ma charakterystyczny ciemnoniebieski kolor. Morfologia komórek olbrzymich Langhansa jest wyraźna i możliwa do zidentyfikowania, co znacznie poprawia skuteczność szybkiego badania przesiewowego w kierunku patologii gruźlicy.

W szybkim przeszukiwaniu złuszczonych komórek w cytologii jest doskonałym odczynnikiem barwiącym złuszczone komórki plwociny, opłucnej i płynu otrzewnowego. Po zabarwieniu rozmazów plwociny produktem morfologia jądrowa komórek nabłonka oskrzeli jest wyraźna, a cechy dużych i głęboko wybarwionych jąder oraz niezrównoważony stosunek cytoplazmy jądrowej komórek nowotworowych są w pełni podkreślone, co pozwala szybko wykryć złuszczające się komórki raka płuc w plwocinie. W patologicznym wykrywaniu płynu opłucnowego i otrzewnej barwienie pozwala wyraźnie odróżnić komórki międzybłonka od przerzutowych komórek nowotworowych.

Jądra komórek nowotworowych są zabarwione na kolor ciemnoniebieski, a pogrubienie błony jądrowej jest oczywiste, co znacznie poprawia skuteczność wykrywania raka przerzutowego w płynie opłucnowym i otrzewnej. W porównaniu z tradycyjnym barwieniem Pap proces barwienia jest prostszy, a czas barwienia krótszy, dzięki czemu doskonale nadaje się-do badań przesiewowych raka złuszczającokomórkowego na dużą skalę. W scenariuszu stosowania specjalnej kombinacji barwienia w chemii organizacyjnej można go stosować jako barwnik kontrastowy w połączeniu z różnymi specjalnymi systemami barwienia. W barwieniu immunohistochemicznym stosuje się go zamiast hematoksyliny do barwienia kontrastowego jądra komórkowego, które charakteryzuje się dużą szybkością barwienia, wysokim kontrastem kolorów i nie blaknie łatwo po barwieniu hematoksyliną.

Może tworzyć ostry kontrast z brązowo-żółtym dodatnim sygnałem barwienia DAB, dzięki czemu pozytywne wyniki skrawków immunohistochemicznych są bardziej wyraźne. W barwieniu TUNEL komórek apoptotycznych efekt barwienia kontrastowego na jądro jest jednolity, tło jest czyste i pozwala dokładnie odróżnić brązowawo-żółte jądra apoptotyczne dodatnie od normalnych niebieskich jąder, znacznie poprawiając dokładność zliczania komórek apoptotycznych. W badaniach patologicznych tkanek roślinnychbłękit tymolowymoże barwić ścianę komórkową i jądro roślin, wyraźnie obserwować zmiany morfologiczne tkanki liści roślin po zakażeniu patogenem i jest szeroko stosowany w badaniach naukowych patologii roślin.