Octan Abareliksu

Abarik jest sztucznie syntetyzowanym związkiem peptydowym o wzorze cząsteczkowym C ₇₂ H ₉₅ ClN ₁₄ O ₁₄ i masie cząsteczkowej 1416,08. Występuje w postaci białego lub prawie białego proszku o czystości od 95% do 99% i można go analizować metodą HPLC-DAD. Abarek charakteryzuje się wysokim współczynnikiem wiązania z białkami osocza (96% ~ 99%) i jest szeroko dystrybuowany w organizmie, a końcowa pozorna objętość dystrybucji wynosi 4040 ± 1607 l. Jego metabolizm odbywa się głównie poprzez hydrolizę wiązań peptydowych i nie ma dowodów sugerujących, że cytochrom P450 bierze udział w jego procesie metabolicznym.

Po wstrzyknięciu domięśniowym do organizmu ludzkiego około 13% prototypowego leku jest wydalane z moczem, w moczu nie wykrywa się innych metabolitów. Klirens nerkowy po wstrzyknięciu dawki 100 mg wynosi 14,4 l/d (lub 10 ml/min). Cechy te stanowią podstawę działania farmakologicznego i klirensu metabolicznego Abarika w organizmie.

Ze względu na wiązanie się z akceptorem GnRH, co blokuje przekazywanie sygnału GnRH, hamowane jest wydzielanie LH i FSH przez przedni płat przysadki mózgowej. Zmniejszone wydzielanie LH i FSH bezpośrednio wpływa na pracę gonad. U mężczyzn jądra są głównymi gonadami, a LH jest kluczowym hormonem stymulującym komórki śródmiąższowe jąder do wydzielania testosteronu.

Kiedy wydzielanie LH maleje, zdolność komórek śródmiąższowych jąder do syntezy i wydzielania testosteronu zmniejsza się, co prowadzi do zmniejszenia stężenia testosteronu w osoczu. Podobnie FSH ma również znaczący wpływ na funkcję spermatogenną jąder. Zmniejszone wydzielanie FSH może wpływać na produkcję nasienia, ale w leczeniu raka prostaty główny nacisk kładzie się na zmniejszenie poziomu testosteronu.

Rak prostaty jest nowotworem zależnym od androgenów, a testosteron i inne androgeny odgrywają ważną rolę w występowaniu, rozwoju i progresji raka prostaty. Testosteron może aktywować szereg szlaków sygnałowych, wiążąc się z akceptorami androgenów wewnątrz komórek raka prostaty, promując proliferację, przeżycie i przerzuty komórek nowotworowych. Dlatego zmniejszenie poziomu testosteronu w organizmie jest jedną z ważnych strategii leczenia raka prostaty.

Abarek skutecznie zmniejsza zdolność jąder do wydzielania testosteronu poprzez hamowanie wydzielania LH i FSH, co skutkuje znacznym spadkiem stężenia testosteronu w osoczu. Ten efekt obniżenia poziomu testosteronu nazywa się kastracją i jest podobny do chirurgicznego usunięcia jąder (kastracja chirurgiczna) lub stosowania leków hamujących czynność jąder (kastracja lekowa). W porównaniu z tradycyjnymi agonistami GnRH ma wyjątkowe zalety.

Tradycyjni agoniści GnRH mogą powodować krótkotrwały wzrost poziomu LH i FSH podczas początkowego stosowania, prowadząc do początkowego wzrostu, po którym następuje spadek poziomu testosteronu, proces znany jako „odbicie”. W fazie podwyższonego poziomu testosteronu może stymulować wzrost i rozprzestrzenianie się komórek raka prostaty, prowadząc do krótkotrwałego pogorszenia stanu. Jako antagonista GnRH bezpośrednio hamuje wydzielanie LH, nie powodując odbicia poziomu testosteronu i może szybko obniżyć poziom testosteronu, w ten sposób skuteczniej kontrolując postęp raka prostaty.

Na przykład w badaniu klinicznym pacjentów z zaawansowanym objawowym rakiem prostaty 15 pacjentów z przerzutami do kości odczuło ulgę w bólu po 12 tygodniach leczenia, a skuteczność, dawkowanie i częstotliwość stosowania znieczulających leków przeciwbólowych uległy zmniejszeniu; Trzynastu pacjentów, u których wystąpiła niedrożność ujścia pęcherza moczowego i którym założono rurki drenażowe, z których 10 usunięto rurki drenażowe po 12 tygodniach; Spośród 8 pacjentów z przerzutami do rdzenia kręgowego lub nadtwardówkowego, ale bez objawów neurologicznych, nikt nie wykazywał objawów uszkodzenia neurologicznego.

Leczenie paliatywne: stosowane głównie w paliatywnym leczeniu zaawansowanego objawowego raka prostaty (PCA), który nie kwalifikuje się do leczenia agonistą hormonu uwalniającego hormon luteinizujący (LHRH) i nie pozwala na resekcję chirurgiczną oraz występuje co najmniej jeden z powyższych stanów. Celem opieki paliatywnej jest łagodzenie bólu pacjentów, poprawa jakości ich życia i przedłużenie przeżycia poprzez skuteczną kontrolę postępu raka prostaty, co stanowi ważną opcję leczenia tych pacjentów.