Lewodopa w proszku, główny składnik lewodopy, wzór cząsteczkowy C9H11NO2, CAS 59-92-7, masa cząsteczkowa 165,19, jest syntetyzowanym aminokwasem. Biały lub szarawo-biały krystaliczny proszek. Temperatura topnienia 285,5 stopnia (rozkład). Ma gorzki smak i słabą rozpuszczalność, tylko słabo rozpuszczalny w wodzie, rozpuszczalny w gorącej wodzie, rozcieńczonych kwasach i zasadach oraz nierozpuszczalny w etanolu, eterze i chloroformie. Bezwonny, bezwonny, w powietrzu czernieje. Gdy jest wilgotny, łatwo utlenia się w powietrzu i kolor ciemnieje. Łatwo rozpuszczalny w rozcieńczonym kwasie solnym i kwasie mrówkowym, rozpuszczalny w wodzie (66 mg/ml), prawie nierozpuszczalny w etanolu, benzenie, chloroformie i octanie etylu. Jest ważnym prekursorem leku, który w organizmie człowieka może zostać przekształcony w lewodopę, która jest aminokwasem o działaniu farmakologicznym.

|
Wzór chemiczny |
C9H11NO4 |
|
Dokładna masa |
197 |
|
Masa cząsteczkowa |
197 |
|
m/z |
197 (100.0%), 198 (9.7%) |
|
Analiza elementarna |
C, 54.82; H, 5.62; N, 7.10; O, 32.45 |
|
|
|
|

Lewodopa w proszkujako lek prekursorowy dopaminy, od czasu jego odkrycia w latach sześćdziesiątych XX wieku stał się podstawowym lekiem stosowanym w leczeniu choroby Parkinsona. Jego unikalny mechanizm farmakologiczny i szerokie zastosowania kliniczne sprawiają, że zajmuje ważne miejsce w takich dziedzinach, jak neurologia, geriatria, okulistyka itp.
1. Poprawa objawów motorycznych w chorobie Parkinsona
Po przejściu przez barierę krew-mózg lewodopa jest przekształcana w dopaminę przez dekarboksylazę dopa w mózgu, bezpośrednio uzupełniając niedobór neuroprzekaźników spowodowany zwyrodnieniem neuronów dopaminergicznych w szlaku istoty czarnej prążkowia. Do podstawowych efektów terapeutycznych zalicza się:
Powolny ruch: Badania kliniczne wykazały, że lewodopa może zwiększyć prędkość chodu pacjentów o 30% -50%, zwiększyć częstotliwość stukania palcami o 40% i znacząco poprawić ich zdolność do codziennej aktywności.
Sztywność mięśni: Aktywując receptory dopaminy D2 i zmniejszając nadmierną aktywację szlaków pośrednich w zwojach podstawnych, napięcie mięśniowe zostaje przywrócone do normy. W doświadczeniach na zwierzętach lewodopa zmniejszała zachowanie rotacyjne u szczurów z chorobą Parkinsona o 70%.
2. Rozszerzone zastosowanie zespołu Parkinsona
Oprócz pierwotnej choroby Parkinsona lewodopa jest również skuteczna w leczeniu następującego wtórnego lub dziedzicznego zespołu Parkinsona:
Naczyniowy zespół Parkinsona: Poprawa zamrożenia chodu spowodowanego udarem, w połączeniu z treningiem rehabilitacyjnym, może wydłużyć dystans chodu pacjenta o 50%.
Zanik wieloukładowy (MSA): U pacjentów z MSA-typu P (choroby Parkinsona) lewodopa może tymczasowo złagodzić objawy motoryczne, ale czas działania jest stosunkowo krótki (zwykle<2 years).
Postępujące porażenie nadjądrowe (PSP): Jest nieskuteczne w leczeniu oftalmoplegii pionowej, ale może częściowo złagodzić sztywność mięśni osiowych i zaburzenia chodu.
3. Długoterminowa strategia zarządzania
Zjawisko końca stosowania: po przejściu na preparaty o kontrolowanym uwalnianiu (takie jak tabletki o-kontrolowanym uwalnianiu lewodopy) lub w połączeniu z inhibitorami katecholo-O-metylotransferazy (COMT) (takimi jak entekawina), czas „okresu otwartego” można wydłużyć do 4–6 godzin.
Dyskinezy: w celu zmniejszenia wahań dawki stosuje się schemat dawkowania w małych dawkach i z dużą-częstotliwością lub w skojarzeniu z agonistami receptora dopaminy (takimi jak pramipeksol).
Zaburzenia funkcji poznawczych: Duże dawki lewodopy mogą nasilać wahania funkcji poznawczych i wymagać regularnej oceny wyników w skali MMSE oraz dostosowania dawkowania.
Scenariusz specjalnego zastosowania: Eksploracja transgraniczna od encefalopatii wątrobowej po choroby okulistyczne
1. Regulacja neuroprzekaźników w encefalopatii wątrobowej
Lewodopa poprawia zaburzenia świadomości w encefalopatii wątrobowej poprzez następujące mechanizmy:
Zastąpienie dopaminy: U pacjentów z marskością wątroby poziom dopaminy w mózgu zmniejsza się o 50%, ale lewodopa może przywrócić je do 70% normalnego poziomu.
Poprawa tolerancji amoniaku: Doświadczenia na zwierzętach wykazały, że lewodopa trzykrotnie zwiększa dawkę tolerancji u szczurów na zatrucie amoniakiem, co może być związane ze zwiększeniem aktywności syntetazy glutaminy.
Skuteczność kliniczna: Randomizowane, kontrolowane badanie z udziałem 200 pacjentów wykazało, że połączenie lewodopy i laktulozy może zmniejszyć częstość nawrotów encefalopatii wątrobowej o 40%.
2. Regulacja neuroplastyczności w leczeniu niedowidzenia
Lewodopa w proszkupromuje przebudowę kory wzrokowej poprzez następujące ścieżki:
Aktywacja receptora dopaminowego: zwiększa próg reakcji neuronów czwartej warstwy kory wzrokowej na bodźce wzrokowe, zwiększając wrażliwość na kontrast o 20% -30%.
Zwiększenie plastyczności synaptycznej: U dzieci z niedowidzeniem anizometrycznym połączenie lewodopy i terapii okluzyjnej może poprawić ostrość wzroku o 0,2–0,3 jednostek LogMAR, czyli znacznie lepiej niż w grupie stosującej samą okluzję.
Okno zabiegowe: Najlepszy efekt terapeutyczny występuje na 3 miesiące przed leczeniem, przy czym zaleca się, aby przebieg leczenia nie przekraczał 6 miesięcy, aby uniknąć skutków ubocznych.
3. Eksploracyjne zastosowania chorób rzadkich
Dystonia reagująca na dopę (DRD): W przypadku pacjentów z mutacjami genu cyklhydrolazy GTP-1 (GCH1) lewodopa w małych dawkach (100–300 mg/d) może całkowicie złagodzić objawy i nie wymaga leczenia przez całe życie.
Zespół niespokojnych nóg (RLS): Oporny na leczenie zespół niespokojnych nóg, który jest nieskuteczny w przypadku niedoboru żelaza. Lewodopa może skrócić czas przebudzenia w nocy o 50%, należy jednak zachować ostrożność, aby uniknąć ryzyka pogorszenia objawów.
Wrodzona sztywność mięśni: U pacjentów z mutacjami genu CLCN1 lewodopa może tymczasowo poprawić sztywność mięśni, ale czas działania wynosi tylko 2–4 godziny.

Jesteśmy dostawcą naturalnej lewodopy.
Po 106 latach badań i rozwoju stało się to prostsze, wydajniejsze i bardziej wydajne, a cały proces pozyskiwania surowców również stał się ekonomiczny. W ostatnich latach przeprowadzono niewiele badań nad chemiczną syntezą lewodopy, obejmujących głównie reakcję hydroksylacji katalizowanej miedzią- i syntezę lewodopy poprzez szereg reakcji z resweratrolem i hydantoiną. Ścieżkę syntezy reakcji hydroksylacji katalizowanej miedzią- pokazano na poniższym rysunku:

Główne zalety syntezy chemicznej to to, że cel syntetyczny jest dokładny i dostępny, wydajność jest duża, a czystość jest wysokaproszek lewodopy, a rodzajów powiązanych substancji, takich jak-produkty uboczne, jest niewiele, a większość z nich można przewidzieć; Głównymi wadami są wysoki koszt, stosunkowo złożony proces produkcyjny, surowe warunki reakcji oraz trudne oddzielanie półproduktów i produktów ubocznych-od związków docelowych.
Uwaga: BLOOM TECH (od 2008 r.), ACHIEVE CHEM-TECH jest naszą spółką zależną.

Inna metoda syntezy lewodopy: istnieją dwa enzymy powszechnie stosowane w syntezie konwersji enzymów drobnoustrojów i opisano trzy, a mianowicie liazę tyrozynowo-fenolową, hydroksylazę i transaminazę, które są stosunkowo rzadziej stosowane w syntezie lewodopy. Stosując L-tyrozynę jako substrat, skonstruowano wektor ekspresyjny docelowego genu LMB B2 i transformowano go do E. coli, a na koniec zsyntetyzowano lewodopę. Proces ten jest złożony i dodano substrat oraz kwas askorbinowy, co zwiększyło koszt i utrudniło jego kontrolę. Krishnaveni i in. Zastosowano tyrozynę jako substrat do syntezy lewodopy poprzez transformację grzybów, metodę z upakowanym złożem enzymatycznym i ulepszoną metodę z zamkniętym złożem enzymatycznym (metoda automatycznej syntezy elektrycznej). Wśród nich najwyższa wydajność, wynosząca 95,9%, miała metoda automatycznej syntezy elektrycznej Miny.
Metoda syntezy lewodopy w laboratorium zwykle wykorzystuje fenyloalaninę jako materiał wyjściowy i jest przygotowywana w szeregu etapów reakcji chemicznej. Poniżej przedstawiono szczegółowe etapy syntezy i odpowiadające im równania chemiczne:
1. Fenyloalanina reaguje z chlorkiem sulfotlenku, tworząc chlorek fenyloalaniny
C6H5CH2CH (NH2) COOH + SOCl2 → C6H5CH2CH (NH2) COCl + HCl
2. W reakcji chlorku fenyloalaniny z wodorotlenkiem sodu powstaje związek hydroksylujący fenyloalaninę
C6H5CH2CH (NH2) COCl + NaOH → C6H5CH2CH (NH2) COOH + NaCl
3. Hydroksylan fenyloalaniny reaguje z kwasem jodowodorowym, tworząc jod fenyloalaninowy
C6H5CH2CH (NH2) COOH + HI → C6H5CH2CH (NH2) COI + H2O
4. Jod fenyloalaniny reaguje z hydratem hydrazyny, tworząc fenylohydrazynę
C6H5CH2CH (NH2) COI + H2NNH2 · H2O → C6H5CH=NH + NH4Ja + CO2
5. Fenylohydrazyna reaguje z hydratem hydrazyny i kwasem solnym, tworząc hydrazynobenzyloketon
C6H5CH=NH + HCl + H2NNH2 · H2O → C6H5CH=NHNH2· HCl + NH4Cl + CO2
6. Reakcja hydrazynobenzylowego ketonu z azotanem srebra w celu wytworzenia benzofuranu dihydrosrebra
C6H5CH=NHNH2· HCl+AgNO3 → C6H5CH=N (Ag) NH · HNO3+AgCl
7. Benzofuran dihydrosrebra wytwarza dopaminę pod wpływem środka redukującego
C6H5CH=N (Ag) NH · HNO3 + NaBH4 → C6H5CH (NH2) NH2· NaBH4 + AgNO3 + NH3
8. Dopamina pod wpływem utleniaczy wytwarza chinon dopaminy
C6H5CH (NH2) NH2 · NaBH4 + Br2 → C6H5C (O) C (O) NH2· NaBr + NH3 + NH4br
9. Tworzenie lewodopy przez dopochinon pod wpływem środków redukujących
C6H5C (O) C (O) NH2+ NaBH4 → C9H11NIE4 + NaB (OH)4 + NH3
Dzięki powyższym etapom lewodopa może zostać zsyntetyzowana w laboratorium. Należy pamiętać, że podczas procesu syntezy należy zwracać uwagę na bezpieczeństwo, unikać kontaktu z substancjami toksycznymi i szkodliwymi oraz prawidłowo utylizować odpady.
Popularne Tagi: lewodopa w proszku cas 59-92-7, dostawcy, producenci, fabryki, hurtownia, zakup, cena, luzem, na sprzedaż





